Isaac Horowitz

Isaac Horowitz is een wetenschapper die een belangrijke bijdrage geleverd aan de automatische controle theorie. Hij ontwikkelde en verdedigde de hoeveelheid theorie van de feedback die, voor het eerst, een formele combinatie van de frequentie-gebaseerde methode van Hendrik Wade Bode met onzekerheid overwegingen.

Biografie

Isaac Horowitz geboren in Safed in Israël in een gezin van elf broers en zussen. Zijn familie verhuisde naar New York toen hij vijf was en vervolgens verplaatst naar Winnipeg in Canada.

Hij werkte als accountant tijdens zijn studie aan de Universiteit van Manitoba van 1938 tot 1944. Hij behaalde zijn B.Sc. in Wiskunde en Natuurkunde. Daarna werkte hij een jaar als ingenieur voor Canadese radiosonde weerdiensten. In 1948 ontving hij zijn B.Sc in Electrical Engineering aan het MIT, waarna hij diende twee jaar als werktuigkundige in het Israëlische leger. Hij keerde terug naar Winnipeg uit 1950-1951, waar hij ontwerper voor Halross Instruments was.

Van 1951-1956 was hij een instructeur en graduate student aan de Polytechnic Institute of Brooklyn. Zijn eerste proefschrift getiteld "Push-Pull versterker Magnetische Split feedback" en zijn tweede "Active Network Synthesis" leverde hem de award voor beste publicatie van het jaar 1956 nationale conferentie over elektronica. Gedurende de twee jaar na deze publicatie was hij assistent-professor aan de Polytechnische Instituut van Brooklyn en onderzoeker aan de Magnetron Research Institute. Van 1958-1962 was hij lid van de Hughes Research Labs dan 1964-1966 werkte hij in de divisie en begeleiden de controle van Hughes Aircraft Company maar ook als een assistent-professor in de elektrotechniek afdeling van Caltech. Het jaar daarop werd hij professor aan de New York University elektrotechniek afdeling voor vertrek naar zes jaar aan de Universiteit van Colorado.

Vanaf 1969 werd hij benoemd tot voorzitter van de toegepaste wiskunde Cohen van het Weizmann Instituut in Israël en werd professor emeritus in 1985. Gedurende deze periode was hij ook een adviseur voor de Israëlische luchtvaartindustrie.

Van 1985-1991 doceerde hij elektrische engineering-afdeling van de Universiteit van Californië, waar hij werd professor emeritus in 1991. Gedurende deze periode heeft hij een consultant in Flight Dynamics Lab op de Air Force Institute of Technology in Ohio was. Zijn laatste benoeming was in het Mechanical Engineering Department van de Universiteit van Witwatersrand in 1993.