Barbarian Invasions

Historisch onderzoek gegroepeerd onder de term barbaarse invasies migratie wezen Germaanse volkeren, vanaf de aankomst van de Hunnen in Oost-Centraal-Europa op ongeveer 375 tot die van de Lombarden in Italië 568 en Slaven in het Oost-Romeinse Rijk in 577, invasies die leidde tot het vertrek van de inheemse bevolking, hun assimilatie of hun onderwerping aan nieuwkomers. Ondanks het feit dat heeft plaatsgevonden tijdens de late oudheid, deze migratiebewegingen vervolgens en sluit de Middeleeuwen. Volgens transdisciplinaire benaderingen waarin de geschiedenis en de studie van het paleomilieu, een van de oorzaken van deze bewegingen kan de reeks van klimatologische verslechtering starten in de vierde eeuw na Christus en eindigt in de tiende eeuw met de "opleving te zijn 1 duizend. " Verre van een enkele continue gebeurtenis, maar een proces waarin verschillende populaties, die gevormd en veranderen onder invloed van verschillende factoren, in stijgende golven op het Romeinse Rijk, minder beïnvloed in het klimaat.

Na de dood van Theodosius I in 395, het imperium was de facto verdeeld in twee delen, elk bestuurd door een co-keizer wiens edicten werden verondersteld te passen in beide delen van het rijk. In 382 en 418, zijn afspraken tussen het Rijk en de Visigoten autoriteiten waardoor de Goten te vestigen op de Romeinse grondgebied gesloten. De Franken zag het verlenen van dezelfde toestemming en als foederati, had de opdracht om de noordoostelijke grens van Gallië te beschermen. Met het verstrijken van de Rijn in 406 en de invasie van de Vandalen en Swabians in het keizerrijk zijn we getuige van de langzame maar onverbiddelijke ineenstorting van de keizerlijke regering in het Westen, wat leidt tot de afzetting van de laatste West-keizer, terwijl in het oosten de structuren van het rijk, quoiqu'affaiblies door oorlogen tegen andere indringers, zal goed vast te houden. In het Westen, zal V en VI eeuw de oprichting en groei van de Germaanse koninkrijken die hun stempel zullen markeren op de cultuur van heel Europa tijdens de Middeleeuwen te zien.

Algemeen overzicht

Terminologie

De werkzaamheden die sinds de Tweede Wereldoorlog leidde tot zowel het concept van de "barbaarse invasies" gebruikt in verschillende Romaanse talen dan Völkerwanderung gebruikt in de Germaanse talen in twijfel. Duitse en Duitse historici de voorkeur aan de term, hoe minder pejoratieve 'volksverhuizing', terwijl de meeste Engels sprekende historici vandaag praten over "Migratie Periode" om te verwijzen naar deze periode van de geschiedenis.

Elk van de twee termen van "barbaarse invasies" is problematisch. Het woord "invasie" impliceert een homogene groep die een plotselinge en gewelddadige toegang tot het grondgebied van een inheemse bevolking maakt, en de plundering en vernietiging, wordt, jagen of vernietigt. Diverse modellen zijn ontwikkeld in de afgelopen jaren, die het traditionele beeld van een compacte gemeenschap collectief te zetten in beweging op hetzelfde moment te dagen, net zoals het kwalificeert de systematische aard van geweld. Deze modellen zijn twee types, niet exclusief. Het eerste model genaamd "geavanceerde golven" gaat ervan uit dat agrarische beschavingen, het zien van hun bevolking te laten groeien, en daarmee hun behoefte aan voedsel, hebben geleidelijk uitgebreid ten koste van de beschavingen van jager-verzamelaars om hen heen. Te denken valt bijvoorbeeld aan de kolonisatie van Amerika, waar de Europeanen, groeiende aantallen geleidelijk in beslag genomen land behoren tot de inheemse bevolking. Het tweede model is de "transfer van de elites" waar kleine groepen veroverden een reeds bevolkt gebied dat zij vervangen de heersende elite terwijl in plaats van traditionele sociale en economische structuren. Hier denkt een van de verovering van Engeland door de Noormannen: de lokale bevolking bleef op het terrein, maar werd onderworpen door wapengeweld aan een buitenlandse groep.

Het tweede probleem hangt samen met het woord "barbaarse". De Romeinen en Grieken voor hen, gegroepeerd onder deze term al diegenen die hun taal niet spreken en niet hun model van de beschaving op basis van de stad en het schrijven niet delen. Met de verspreiding van het christendom verschijnt een tweede splitsing, ditmaal tussen de christelijke en heidense, wordt de "barbaarse" term vervolgens gebruikt om niet of zwak gekerstend populatie te beschrijven. Vandaar de pejoratieve betekenis van onbeschaafde dat werd geassocieerd met die term en dus ook de vooroordelen van "wrede", "woest", "onmenselijke" dat de bronnen over te brengen:

Zeker, in veel gevallen, de komst van buitenlanders is in feite gepaard met geweld tegen de bestaande populaties. Maar in andere gevallen, gebieden die migranten aangekomen waren leeg van de inzittenden; nieuwkomers kunnen binnenkort verhuizen er zonder zelfs bruutheid toen het een gebied behoren tot het Romeinse Rijk. Wanneer er een inheemse bevolking, vooral als het een superieure beschaving het vaak de laatste die naar de acculturatie nieuwkomers minder dan haar ging. Dit was het geval in delen Albanese meerderheid, Griekse of Vlach Balkan en Dacia, waar de Slaven heeft de taal van de meerderheid van de bevolking van die zij hadden gevestigd en waar ze waren slechts een minderheid. Hetzelfde lijkt te zijn gebeurd in het geval van de VI eeuw Lombarden geleidelijk verloren hun onderscheidend vermogen aan de gevestigde tradities van de volkeren van het Midden-Donau gedomineerd Gepidae nemen.

Het Duitse concept Völkerwanderung of "volksverhuizing" is ook problematisch. Het veronderstelt, zoals de Franse uitdrukking, "migratie", dat wil zeggen dat de beweging van een hele bevolking massaal verlaten van het voorouderlijk land om hun geluk elders te maken. De werkelijkheid, zoals blijkt uit onderzoek, is complexer. Zeker, was er massale migratie, zoals tienduizenden Ostrogothen die Pannonia overgelaten aan de Balkan 473 groep die bijna honderdduizend mensen als gevolg van de toevoeging van Ostrogoths Thracische vluchtelingen en ruges was toen hij de Balkan naar Italië in 488. Maar in veel andere gevallen is het meer dan waarschijnlijk dat hij of handelde vooral avontuurlijke kleine groepen mensen die om uiteenlopende redenen achtergelaten familieleden en vrienden om te beginnen aan een avontuur. Geleidelijk wordt deze groep tot groeien als het avontuur succesvol ziet, maar verdwijnen bij uitval. Een voorbeeld zou zijn de vele spleten die zich in de Heruli en samengebracht in Scandinavië, de andere ondergeschikt de gepiden of de Oost-Rijk.

Bovendien is de term "migratie" naar een werkwijze die we voorstellen tegenwoordig heel anders dan in het verleden. Het rapport Jordanes door migratie van de Goten aan de Zwarte Zee heeft lange tijd gediend als een model om de traditionele concept:

"Toen zijn volk zeer zijn in aantal toegenomen, Koning Filimer zoon van Gadaric maakte de beslissing dat het leger van de Goten en hun families dit gebied moeten verlaten. In hun zoektocht naar bewoonbare plaatsen en leuk, kwamen ze in Scythia, dat Oium in de lokale taal werd genoemd. Ze waren blij met de rijkdom van het land en zei dat wanneer de helft van het leger van de rivier was overgestoken, de brug ingestort, zodat niemand kon verplaatsen van de ene bank naar de andere. Dit deel van het leger, dat de rivier was overgestoken en ging met Filimer in het land van Oium nam bezit van de begeerde land. Ze al snel geconfronteerd met de mensen van het zaad van Spali; er was vechten en het leger van Filimer was overwinnaar. Van daar, de overwinnaars haastte zich naar de grenzen van het Scythische land dat dicht bij de Zwarte Zee. "

De indruk wordt verwijderd uit deze beschrijving is die van een koning die een verenigd volk naar nieuwe landen leidde en richtte een nieuw koninkrijk na het verslaan van de inheemse bevolking. Enerzijds is dit model toegepast op de volledige migratie houdt geen rekening met de verschillen tussen invallen II / III eeuwen en die van de IV / V eeuw; Ten tweede is het niet overeenkomt met de feiten.

In het specifieke geval beschreven Jordanes, bleek dat niet alleen de Goten, maar een reeks Germaanse stammen namen deel aan deze migratie. Bovendien hebben ze niet als een uniforme groep: geen andere bron die Jordanes doet verwijst naar een Filimer dat de enige leider van de Gothen zou zijn geweest; eerder gezegd dat ze verschillende hoofden, zoals CNIV, Argaith, Guntheric, Respa, Veduc, Thuruar en Cannabaudes. Andere bronnen geven aan dat verschillende groepen opérèrent verschillend, sommige land, soms bondgenootschap met verschillende stammen, anderen door de zee, op een groot gebied dat zich uitstrekt van de monding van de Donau naar de Krim een afstand van meer dan duizend kilometer. Ten slotte is het gevolg van deze migratie was, niet het creëren van een enkel koninkrijk als Jordanes impliceert, maar velen. Volgens Heather, Jordanes alleen vergulde goth realiteit van de VI eeuw, toen hij leefde in de IV eeuw.

Ook het begrip "volk" geërfd van het tijdperk van de nationaliteiten vertegenwoordigen homogene groepen gesloten voor buitenlanders kan alleen van toepassing op de eerste eeuwen van onze jaartelling. Zou alleen vanwege transport moeilijkheden, "volkeren", als we verwijzen naar een geografisch begrip, vaak beperkt tot wat zou vandaag dat departement. In termen van de samenleving, ondanks de gevolgen van de Latijnse termen van gentes of Nationes de term stam of stam zou beter zijn om de werkelijkheid te beschrijven dan mensen zijn. In veel gevallen zien we kleine gemeenschappen te integreren in grotere gemeenschappen. Zo kon men Ruges of Herulians geassocieerd met de gemeenschappen van de Goten te vinden. In dergelijke gevallen moet men eerder spreken van allianties die de identiteit van de volkeren en de aldus gegenereerde politieke in plaats van culturele zou zijn. Hedendaags onderzoek heeft aangetoond dat de taal gelijkenissen, kleding of zelfs wapens waren niet voldoende om het lidmaatschap van een etnische gemeenschap te bevestigen. Dit houdt in dat verschillende groepen konden fuseren, terwijl de resterende trouw aan hun gemeenschap.

De daling van het West-Romeinse Rijk

Het is moeilijk om de precieze rol die de grote migraties hebben gespeeld in de val van het West-Romeinse Rijk te definiëren. Zeker Rome aan het einde van de vierde eeuw en begin vijfde eeuw niet meer kunnen voorkomen zoals in het verleden gedaan komst nieuwkomers en nog minder om ze in het integreren imperium. De oprichting van de "rijken" Germaanse V en VI eeuw in het Westen van het rijk dus bleek een complex en moeilijk te definiëren, in tegenstelling tot wat lang werd gedacht door het beschrijven van de dingen zo mooi simplistisch.

Dus, in zijn boek The Christian Empire gepubliceerd in 1947, de historicus André Piganiol beweerd dat de Romeinse beschaving zelf werd vernietigd door de Duitsers. Een eenvoudige argument kan vandaag niet worden volgehouden. Op dezelfde manier, vooral tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw, veel historici zowel in de roman dan de Angelsaksische wereld hebben geavanceerde theorieën die een betere afspiegeling van de strijd van hun regeringen met de Duitse staat Het historische werkelijkheid. In ruil daarvoor veel Duitse nationalistische historici, in het bijzonder in de tijd van het nazisme, probeerde de zogenaamde 'Duitse erfenis "van het tijdperk van de grote migraties bewijzen.

Het onderzoek sinds de jaren 1970 hebben zich geconcentreerd op het feit dat late oudheid was een periode van culturele transformatie waarbij migrerende bevolkingsgroepen een belangrijke rol hebben gespeeld. Zij erkent ook dat het een tijd van grote geweld en aanzienlijke economische teruggang.

De meeste historici zijn het erover eens, maar met de komst van de Hunnen te zien in een van de eerste oorzaken van de achteruitgang van het West-Romeinse Rijk. In plaats daarvan, het Oost-Romeinse Rijk, dat was het hoofddoel weerstond de aanvallen vooral omdat deze stammen waren niet in staat om te verhuizen van Europa naar de rijke provincies van Klein-Azië, de muren van Constantinopel altijd onthullend een onoverkomelijk obstakel. Zichzelf worstelen met deze indringers, de Oost-Rijk was niet in staat om effectief te helpen de Western Empire om ze te weerstaan. Cultureel, klassieke cultuur van de oudheid was waarschijnlijk de vitaliteit die nodig zijn om te overleven op het deel van het Europese continent geleidelijk, na de installatie van deze mensen werd uitgevoerd, een fusie van de Germaanse en Romeinse culturen. Gedurende de vijfde eeuw, de Romeinse politiek bestond voornamelijk naar de verschillende barbaarse stammen tegen elkaar op te leiden; dus, zal het tegen de Visigoten en de Vandalen van Spanje, later Ostrogoths van Italië tegen Odoacer. Wanneer er overwinning zal zijn, zal het een Pyrrusoverwinning zijn, omdat elke keer dat een barbaarse stam als overwinnaar tevoorschijn deze gevechten, zal zij haar nieuwe macht te gebruiken om de strijd tegen Rome te verbeteren. Hoewel we rekening houden met de 'barbarij' van de progressieve Romeinse leger als een van de oorzaken van de achteruitgang van het rijk, dat de barbaren zijn minder geïntegreerd in het Romeinse leger dat een doorslaggevende rol zal spelen in de herfst de Germaanse foederati finale. Het was een vicieuze cirkel, want tegen de inbeslagneming van de rijkere provincies, met name in Noord-Afrika, de Germaanse volkeren als de Hunnen Rome verstoken van financiële middelen die hem in staat stelde te onderhouden kracht van zijn leger, dat inhuren van foederati nog groter aantal in haar gelederen gedwongen. En integreren meer en meer buitenlandse elementen, troepen geleidelijk ontsnapt aan de controle van de keizer, geleidelijk aan vervangen de reguliere troepen en waar hun etnische groep was sterk, de facto zo niet gevestigde onafhankelijke koninkrijken, hoe minder autonoom. Als ze geleidelijk ontsnapt aan de autoriteit van de keizer van het Westen, bleef ze te aanvaarden, althans in theorie aan de VI eeuw, het nominale vermogen van de Romeinse keizer van het Oosten zij versterkt legitimiteit . De bloedige oorlogen van keizer Justinianus in 550 aangetoond dat het mogelijk was om een ​​keizerlijke inmenging in het Westen te overwegen; maar ze maken ook duidelijk de grenzen van militaire middelen ter beschikking van de Oostelijke Keizer.

Het Romeins-Germaans koninkrijken

We danken aan de effectiviteit van het Romeinse bestuur de oprichting van de Germaanse koninkrijken op het grondgebied van het rijk: goth koninkrijk in Italië en Spanje, Vandal koninkrijk in Noord-Afrika, Franken en Bourgondiërs in Gallië; kleine Angelsaksische koninkrijken van Groot-Brittannië in dit verband een bijzondere rol spelen. Deze rijken hebben een grote invloed op de ontwikkeling van Europa in de Middeleeuwen. Was het niet het model geleend van het Romeinse Rijk van de late oudheid geweest, deze kleine koninkrijken die zal blijven vele verbindingen met het rijk te houden, kon niet hebben bestaan. Het is dankzij dit model zoals de Visigoten van Spanje en Italië Ostrogoths de Romeinse cultuur assimileren en eventueel te gebruiken voor hun eigen doeleinden zonder het te vernietigen. In de woorden van de mediëvist Patrick J. Geary:

Deze integratie van de Germaanse volkeren werd echter bemoeilijkt door het schisma dat de christelijke wereld zijn verdeeld. Door de oprichting van het grondgebied van het rijk, nieuwkomers tot heidenen, vrij snel heeft het christelijk geloof, maar vaak volgens Arian bekentenis, dus komt in conflict met de keizerlijke autoriteiten katholieke beweging.

Numeriek, broers en zussen werden nieuwkomers aanzienlijk overtroffen de Romeinen. Hoewel slechts ramingen mogelijk, het is zeker dat de auteurs van de oudheid en de middeleeuwen had een duidelijke neiging tot overdrijving. 20 000-30 000 manschappen waren waarschijnlijk de absolute grens van deze migrantengroepen die vaak ingeroepen veel minder als het ging om groepen avonturiers onder leiding van "krijgsheren". De Duitsers waren dan ook slechts een minderheid van weinig belang in het Romeinse bevolking in de provincies waar zij zich vestigden, wordt gevraagd vaak kiezen voor een beleid van samenwerking met inheemse zodat we eigenlijk kunnen spreken over "Romeins-Germaans koninkrijken." Deze verschillende koninkrijken, alleen die van de Franken, Lombarden, Angelsaksische en de Visigoten had een duurzaam bestaan.

Eerste periode: de Germaanse migraties van de derde eeuw

De grote migratie van Germaanse volkeren begon lang voor hun aankomst in het keizerrijk. Het was in de tweede helft van de tweede eeuw de Quadi, Marcomannen, Sarmaten en Lombarden verscheen op de Donau en vielen de provincies Rhaetia, Noricum, Pannonia en Moesia. In het begin van de derde eeuw, de Alemannen verscheen en dreigde de Limes aan het begin van Duitsland tussen de Rijn en de Donau. In 233, de heropleving van de bedreigingen voor de Donau dwong de keizer Alexander Severus op de Illyriërs Oosten te brengen. Het volgende jaar, de Alemannen vielen het gebied Rhätische Limes en geduwd om Decumates velden. Een decennium later, stak de limes, Alemanni wist om te zetten in Rhaetia. In het begin van de tweede helft van de derde eeuw, de Alemannen en de Franken binnengevallen Gallië. Afgeslagen in Duitsland door de keizer Gallien, zal Franken terug naar Gallië in 260 jaar, terwijl de Alemannen hetzelfde zal doen vanaf Rhaetia. Groepen kwamen dan samen en duwde de richting van het centrum en het zuid-oosten van Gallië. Sommigen slaagden er zelfs in Spanje en Mauretanië; anderen binnengevallen Italië, waar ze werden geslagen door Gallien in Milaan. Na de korte regeerperiode van keizer Claudius, zal de keizer Aurelius in Pannonia moeten vechten tegen de Vandalen en Sarmaten terwijl juthungen binnengevallen Italië; zij zullen worden gearresteerd in Fano en Pavia. In 275, de Franken verder doorgedrongen in Gallië door de Rijn en de Maas, terwijl de Alemannen vorderde na de valleien van de Saône en de Rhône. Twee jaar later, Probus eindigde hun invasie van Gallië en, 278-279, geleverd Rhaetia Bourgondiërs en Vandalen.

We hebben geleerd over de vele volksverhuizingen die plaatsvonden buiten de Romeinse horizon door de verhalen van orale tradities en opgeschreven als zij namen een mythische dimensie. Een van de bekendste van deze oude tradities is de zogenaamde De actibusque Getarum herkomst of Gothic Geschiedenis van Jordanes uit de VI eeuw. In tegenstelling tot de beweringen van de auteur op de Scandinavische oorsprong van de Goten, weten we nu dat ze links van de Vistula regio II eeuw na Christus. BC en op weg naar de Zwarte Zee, de eerste achterna Dacian hun grondgebied en hen te dwingen om hun toevlucht te nemen in Transsylvanië. De Goten en veroorzaakt de eerste grote trekkende beweging door het forceren van de Vandalen en Marcomans het zuiden en westen Bourgondiërs. Deze beweging van mensen een van de oorzaken van oorlog met Marcomannen waarin de Romeinen Fout bij Duitsers overwinnen moeizaam. Gedurende de jaren vijftig en zestig van de derde eeuw, te profiteren van de crisis van de derde eeuw, bands van Goths nog verder gevorderd grondgebied van het rijk. In 252-253, verwoestte ze de kusten van Klein-Azië en de rechteroever van de Rijn voordat invasie van de Balkan en Griekenland over land en over zee in 267. Ze werden verpletterd door Claude in Naissus in 269. 275 de Goten, geholpen dit keer de Alans, binnengevallen Klein-Azië opnieuw tot Cilicië. Drie jaar later, Probus lanceerde een campagne tegen hen en slaagde erin om het schoonmaken van de Donau-regio.

In de jaren 290, werden de Goten verdeeld Thervingues / Visigoten en Greuthungues / Ostrogoths. De Greuthungues of "Oost-Goten" vestigden zich nabij de Zwarte Zee, waar er nu Oekraïne. De Thervingues of "West Goths" wordt eerst op weg naar de Balkan om zich te vestigen in een gebied ten noorden van de Donau tegenwoordig bekend als Transylvania. De Thervingues en kwamen in direct contact met Rome die tot militaire conflicten, die echter niet doorslaggevend was. In 332, de Goten wonen in de buurt van de Donau verkregen de status foederati die verplicht verdrag om militaire hulp aan de Romeinen te bieden. De migratie van de Goten is met name van belang vanwege de gebeurtenissen die volgden: niet alleen de invasie van de Hunnen in 375 reed ze hun nieuwe territorium, maar ze trok frequente reizen naar de Goten Tijdens die moest Rome om te vechten voor haar voortbestaan.

Op ongeveer dezelfde periode, de Lombarden verliet het gebied tussen de Noordzee en Hamburg aan de Elbe om het hoofd voor Moravië en Pannonia. Kleine invallen op het grondgebied gecontroleerd door Rome werden afgewezen of werden vertaald door kleine correcties van de grens. Verder naar het westen, de confederatie van de Alemannen gedwongen Rome aan de Duits-Rhätische limoenen te verlaten; Alemanni waren voelde de druk van Mainz naar Regensburg, is zowel de Palts, de Elzas, Zwitserland en de Cisalpijnse. Verschillende stammen vestigden zich langs de grenzen van het rijk en, als bondgenoten, diende als buffers tegen andere vijandelijke stammen.

Rome trok de lessen die nodig invasies van de derde eeuw waren en in het begin van de vierde nam passende maatregelen. Sinds de oprichting van het Perzische Rijk van de Sassaniden, werd Rome bedreigd verschillende grenzen tegelijk. Zware gevechten met Perzische bands hadden de Romeinse troepen gemonopoliseerd en had dus mogelijk de Germaanse invasies van de derde eeuw maakte. Het werd noodzakelijk het Romeinse leger efficiënter en mobiel te maken. De keizers Diocletianus en Constantijn I, die gebieden aan de Rijn en de Donau in het noorden verdeeld tussen het leger en Comitatenses Limitanei of de grens bescherming leger heroverd, zijn gebouwd verschillende forten en versterkte de noordelijke grens en de East. De Slag bij Straatsburg, uitgevochten in 357 tussen het leger van het Romeinse Rijk onder leiding van Julian Caesar en alamane tribale confederatie onder leiding van de koning Chnodomarius het hoogtepunt van de campagne gemarkeerd om de barbaarse invallen voorkomen in Gallië en herstel sterke verdedigingslinie langs de Rijn, lijn zwaar beschadigd tijdens de burgeroorlog van 350-353 Magnentius tussen de usurpator en de Keizer Constantius II. Ondanks de moeilijkheden veroorzaakt door de groepering in de derde eeuw van de verschillende stammen en federaties in de oorlog dat het tegelijkertijd had leiden tegen de Perzen, Rome geslaagd om militair af te weren deze aanvallen en weer het initiatief in 378 campagnes. Echter, de brutale invasie van de Hunnen was om radicaal te veranderen de loop der gebeurtenissen. Het Romeinse leger had de grens van zijn effectiviteit bereikt en kan een grotere flexibiliteit te tonen. Deze stand van zaken, alsook in omvang toeneemt en de kracht van migrerende stammen zijn de twee belangrijkste kenmerken die de daaropvolgende migratie markeren en onderscheiden van die van de vorige eeuw.

Tweede periode: de grote invasies van de vierde en vijfde eeuw

De komst van de Hunnen en de gevolgen daarvan

De herinneringen aan de historicus en oud-Romeinse officier Ammianus in zijn 31 boek zijn de enigen die een gedetailleerd overzicht van Hun invasies te geven. Ammianus, die meestal meldt de feiten nauwgezet, heeft geen directe kennis van de gebeurtenissen die in wat nu Oekraïne vond plaats in 375 uit gebieden van het rijk. Hoe dan ook, Ammianus beschrijft de Hunnen als beesten in plaats van de mens. Het toont hoe de eerste Hunnen versloeg de Alans, en vervolgens vernietigd de Gotische koninkrijk Ermenrik in Oekraïne, met de hulp van het Alans. Het is niet precies bekend vandaag waar de Hunnen kwam. Er werd lang geloofd dat ze waren gerelateerd aan de Xiongnu gevonden in de Chinese bronnen. De meeste hedendaagse onderzoekers of verwerpen deze hypothese althans sceptisch blijven, omdat een te groot verschil tussen de verschijning van twee groepen. Wat de oorzaken die de Hunnen duwde te migreren, kunnen we alleen maar speculeren. Oude bronnen het eens over hun wreedheid en gebrek aan cultuur; daarna Westerse auteurs over het algemeen gebruikt de term om een ​​groep inheemse beschrijven aan de steppen van Centraal-Azië. Christelijke auteurs waren er snel bij om een ​​straf van God te zien in de plotselinge opkomst van de Hunnen waarvan brutaliteit en snelheid van handelen waren zo legendarisch als het nieuwe wapen dat ze gebruikte.

Er is vastgesteld dat de Hunnen, die niet verenigd commando had, leidde tot de wanordelijke vlucht veel Germaanse en Sarmatian stammen in het zuiden en westen van Europa. Ze nam de eerste in een aantal van de Alans samen met hun gelederen aan te vallen Greuthungues. Zij zagen hun leiders, en Ermenaric Vithimer, omkomen in een van de vele gevechten die in tegenstelling tot de Hunnen vluchtte naar het grondgebied van Thervingues waarlangs zij ging naar de Donau naar de keizer Valens, die de partij leidde vragen Oost-imperium toestemming om hun toevlucht te nemen in het Romeinse Rijk en zich te vestigen in Moesia. De keizer eindelijk ingestemd met hun verzoek in 376. Duizenden andere vluchtelingen Thervingues en dus presenteerde de Limes-grens. Ongetwijfeld hadden we de Romeinse kant onderschat het aantal vluchtelingen dat we verwaarloosd te ontwapenen. De autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het organiseren van de ontvangst van de Goten, meer bezig met de mogelijkheden om onmiddellijk te profiteren van de situatie om de crisis op zijn best te beheren, waren snel overweldigd. De administratie was niet voorbereid op een dergelijke grote bevolking te steunen, zodat de Goten moesten een lange tijd wachten op beide oevers van de Donau. De hoorns van Moesia Lucipinus, verkocht tegen een exorbitante prijs van grondstoffen en voedsel middelen die het Rijk beschikbaar is gesteld voor de bouw van onderkomens. Zodat de Goten al snel werden teruggebracht tot honger en aan het begin van de 377, zij in opstand tegen de Romeinen.

Vanaf het eerste gezicht, de gebeurtenissen die volgden leek nauwelijks vormen een ernstig gevaar. De keizer Valens gaf het idee van een campagne tegen de Sassaniden en verzamelde zijn troepen te marcheren tegen de Goten in Thracië. Maar in de zomer van 377, de Romeinen besefte dat het makkelijker zou zijn om de Goten ze eerst hadden geloofd te verslaan. De keizer zelf ging naar Thracië in het voorjaar van 378 en muta veel hoge officieren. Gratien, de neef van keizer Valens en het Westen had ook beloofd om te helpen, maar kon niet handelen op als gevolg van een aanval van de Alemanni; Dit zou Gratien brengen voeren een operatie in Duitsland duren Wat leidt een Romeinse keizer. Op 9 augustus, vond de Slag van Adrianopel tussen Goten Fritigern en gecontroleerd door het Romeinse leger. Zonder dat er sprake was nodig, Valens en ongeveer 30 000 militairen, de elite van het leger van het Oosten, werd ingezet in het open land. Van hun kant, had de Thervingues kreeg ook versterkingen in de vorm van "confederatie van de drie volkeren" gevormd Greuthungues, Alans en Hunnen enkele deserteurs, die wilde de overheersing van de Hunnen te voorkomen. Bovendien,, De Romeinse spionnen had de kracht van het vijandelijke leger van 20.000 soldaten onderschat. De Romeinen uitgeput door hun lange mars onder een zon van lood en een passend aanbod, bevonden zich weinig voor de zeer mobiele cavalerie van hun vijanden die de infanterie van de Goten aangevallen van alle kanten. Slechts een derde van de Romeinse troepen in staat was om te ontsnappen en de keizer Valens viel in de strijd. Met hem werden vele elite-eenheden van het leger van het Oosten, evenals vernietigde een groot aantal hoge officieren, waaronder twee van de hoogste officieren. Ammianus, die zijn boek schreef tussen 391 en 394, het einde van de slag van Adrianopel hij vergelijkt met de strijd van Cannae waar Hannibal won een beslissende slag op de Romeinse legioenen tijdens de Tweede Punische Oorlog.

De slag van Adrianopel in de plundering van Rome in 410: de Goten vestigden zich in het Romeinse Rijk

Het verdrag van 382 tussen Rome en de Goten

Hoewel de gevolgen van de nederlaag van Adrianople ernstig waren, hebben ze niet het einde van het rijk aan te duiden. Als Thracië was nu wijd open voor de Goten konden ze niet hun overwinning te exploiteren. Gratianus, die het westelijke deel van het rijk onder leiding, haastte zich om een ​​nieuwe keizer in het Oosten te benoemen. Hij koos voor dit doel een militair uit Spanje, Flavius ​​Theodosius, de zoon van graaf Theodosius die zich reeds onderscheiden als algemeen. Theodosius, die was tot het christendom te nemen als de staatsgodsdienst, bleek een heel ander kaliber dan Valens. Hij vestigde zijn hoofdkwartier in Thessaloniki in 379, waar hij leiding gaf aan een groot aantal operaties tegen de Goten. Echter, Roman offensieven te lijden onder het gebrek aan gekwalificeerd personeel, zodat Theodosius eindelijk te accepteren om te gaan met de "barbaren". Hij begon met het verwelkomen Athanaric dan op slechte voet met Fritigern in Constantinopel in 380/381 en de integratie van de supporters in de eigen troepen. Gratien die in 380, hadden afgesproken om een ​​deel van de confederatie van de drie volkeren zien om zich te vestigen in Pannonia en Thracië uiteindelijk stuur gekwalificeerde officieren in het oosten, waaronder de oude Bauto en Arbogast. Maar het was de commandant Flavius ​​Saturninus, die in oktober 382, ​​was om een ​​verdrag te sluiten met de Goten in Thracië. De Foedus 3 oktober 382 met Fritigern gesloten kon de Visigoten te vestigen tussen de Donau en de Haemus. Als een onafhankelijke natie gevestigde Empire Earth, bleven ze onder hun eigen wetten en vrijgesteld van belasting, maar heeft toestemming om Romeinse burgers, die de enige Romeinse wetten behouden trouwen niet verkrijgen. De grond waarop zij stonden werden opgericht land rijk de Goten, hoewel het genoten van een zekere autonomie. In ruil daarvoor moesten ze dienen als bondgenoten, maar onder hun eigen leiders, die onder de jurisdictie van de hoge officieren van het Romeinse leger gebleven. Dit verdrag en een precedent: een federatieve Duitse natie kan binnen de grenzen van het Rijk worden vastgesteld met behoud van zijn status als een onafhankelijke natie en, in theorie, omgaan met Rome als gelijken. Dit verdrag is vaak in het verleden als het begin van het einde van de Western Empire beschouwd als de barbaren niet eerder in zo'n autonome status was binnengegaan, noch was zo dicht bij Rome verhuisde. Echter, een aantal hedendaagse wetenschappers beweren dat dit verdrag niet beslissen over andere verdragen fundamenteel vergelijkbaar. Rome bleef haar gezag te doen gelden over het hele rijk, terwijl met beide handen van een nieuwe landelijke arbeid en nieuwe staand leger, terwijl de Romeinse burgers door geboorte steeds terughoudend om dienst te nemen in het leger. Het was pas later dat we vonden dat hoge saldi toegekend aan nieuwe soldaten waren een zware financiële last. Deze zelfde onderzoekers dan ook van mening dat dit verdrag eerder als het begin van het proces dat moet leiden tot de oprichting van barbaarse koninkrijken op het grondgebied van het rijk.

Goths zowel 'federated' en vijanden van Rome

Nieuwe federatieve moet een belangrijke rol spelen in het militaire beleid van Theodosius. Het bleef met vastberadenheid en een realistisch beleid, in tegenstelling tot de beweringen van Jordanes, was het niet dat "een vriend van de Goten", zoals blijkt uit het hoge percentage slachtoffers onder hun troepen. Echter, de integratie beleid van de keizer was niet in staat om al de Goten te verzoenen. Als sommige, zoals Fravitta bleef trouw aan Rome, anderen beschouwen de concessies als onvoldoende het Verdrag. Al in 391 een aantal van hen in opstand en werd alleen verslagen door de Romeinse generaal Stilicho met moeite. In 392, het Verdrag van 382 werd vernieuwd; Het is bij deze gelegenheid dat verscheen voor het eerst in de bronnen van de naam van Alaric, een afstammeling van de aristocratische familie van Balthes en Chief van een nieuwe mensen in opkomst, de Visigoten.

In 394, in de oorlog die tegen de usurpator Eugene, het leger van Theodosius opgenomen Romeinse troepen onder bevel van Timasius en Stilicho, goths gefedereerde onder die van Alaric en Gainas en oosterse quota onder dat van Bacurius Georgische prins. Goths moest het verlies van vele betreuren; Het is niet onmogelijk dat Theodosius opzettelijk heeft gehandeld om een ​​potentiële vijand te verzwakken. De dood van Theodosius in 395 in Milaan straalde de partijen van hun verplichtingen; Goths en kreeg toestemming om terug te keren naar het Oosten, maar ging al snel beseffen dat de gebieden die waren toegewezen aan hen werden verwoest door de Hunnen. Amer, Alaric zal reizen naar Constantinopel te verkrijgen dwingen een nieuw verdrag. De volgende twee jaar zag een opeenvolging van ups en downs waarin Stilicho werd verzet tijdens de Visigoten Alaric liep heen en weer tussen Oost en West, en dat de partitie 395 tussen de twee zoon Theodosius, Arcadius en Honorius geleid tot nieuwe conflicten exacerbèrent snel.

Arcadius moest uiteindelijk vrede te kopen door de benoeming van Alaric magister militum per Illyricum en het laden van de Visigoten te bezetten Illyria westerse Keizer Honorius vasthield, beweerde hij, in schending van zijn rechten. In 397, de Goten bezette het gebied, maar liet in 401, waarschijnlijk als gevolg van de anti-gotische sentiment groeide in het oosten en het bittere karakter van de regio. Italië scheelde niet veel. Ze vertrekken in de richting van het langs de kust van de Adriatische Zee. Om de bedreigde Italië te redden, het Westen voldoet aan al zijn kracht in een opperste inspanning. Stilico herinnerde Gaul, Noricum, Raetia van de legioenen, die de passage van de Rijn en de Donau verdedigd. Hij versloeg de barbaren in twee grote veldslagen bij Pollentia en Verona, en wierp ze in Friuli. Ondanks deze overwinningen, de uitgeputte financiën van het Rijk laat het aan de meer solide gewapende grenzen die zou hebben bevatte alle de strekking van de Duitsers afgewend door Attila wiens hordes verder westwaarts oprukken triomfantelijke handhaven. Stilicho had Italië gered door het verlaten van weerloze alle provincies ten noorden van de Alpen. Het resultaat was niet te laten wachten.

In de afgelopen jaren, Stilicho, wie de echte sterke man van het Westen was geworden, zocht naar de Goten te gebruiken voor eigen doeleinden. Stilicho, die van plan was een expeditie naar Illyria herstellen moest opgeven in 406, toen onverwacht, bands van Duitsers uit Noricum en Rhaetia door de Alpen onder leiding van Radagaisus, verwoesten Cisalpijnse en loop naar Rome te vragen land. Een tweede keer, Stilicho moest zijn troepen verzamelen in haast en in geslaagd om de Radagaisus troepen te verslaan in de buurt van Florence. Ondertussen, Alaric, die vonden dat stijgt in het Westen een anti-Duitse haat als dat die een paar jaar eerder in het oosten was verschenen, bracht zijn eigen troepen op de grens met Italië in 401 en eiste de keizerlijke regering in Ravenna substantiële financiële compensatie . Steeds meer geïsoleerd aan het hof van Ravenna, heeft Stilicho niet ingrijpen toen in augustus 408, Romeinse soldaten afgeslacht de Germaanse nationaliteit leiders van de entourage van de keizer. Goths vervolgens verlaten Stilicho die gedood werd in dezelfde maand.

De verovering en plundering van Rome in 410

In november 408, werden niet-katholieken verdreven uit het paleis; door Italië, werden de families van de gotische soldaten afgeslacht. Ook aan het eind van datzelfde jaar werd Alaric bedreigen niet alleen de krachten die ze intact waren, maar ze hadden goths toegenomen verschillende contingenten die in het Romeinse leger onder Stilico had gediend, waaronder 12.000 militairen dat het kon krachten Radagaisus los. De zwakke keizer Honorius weigerde te onderhandelen, zodat Alaric besloten om het verdrag eerder gesloten veroordelen en maart tegen Rome, die hij drie keer. Als al jaren in Rome was niet langer de hoofdstad van het rijk, had het niets van zijn symbolische waarde verloren. In oktober 408, de bevolking van Rome, waar heerste honger en dorst kon zijn lot ontsnappen door het betalen van een hoge prijs. Ondanks dit, noch de senatoren, noch de bisschop van Rome in geslaagd om de keizer te overtuigen om te onderhandelen over de veiligheid in Ravenna. Dus Alaric verscheen weer aan de poorten van Rome, waar hij benoemd tot senator Priscus Attalus keizer. De laatste is echter niet aan de verwachtingen van Alaric te beantwoorden en werd ongeveer twee jaar later ontslagen. Tegelijkertijd instortende de hoop van Alaric Noord-Afrika zou kunnen oversteken. Op zijn minst, de Goten, slaagden zij erin om de Romeinse generaal Sarus, een voormalig concurrent Alaric aan het hoofd van de Goten te verslaan. Opraken van de opties, Alaric zag één oplossing: 24 oktober 410, de Goten veroverde de voormalige metropool aan de Tiber ze ontslagen. Alaric, die net als de meeste van de Goten was een christen alleen verwezen in de kerken te sparen.

De verantwoordelijkheid voor de plundering van Rome, de eerste sinds de invasie van de Galliërs in 387 voor Christus. BC, is ongetwijfeld te wijten aan de koppigheid van Honorius. Niet alleen deze ene had hij verkeerd ingeschat de ernst van de situatie, maar hij deed het meer Stilico beschikbaar om de Goten geconfronteerd. Rome werd echter overleven de plunderingen. Voor drie jaar, de Goten bleef in Italië. Via Campania, Alaric wilde om hen te leiden op Sicilië toen hij stierf plotseling de buurt van Cosenza in 410. De Visigoten erkend als de opvolger van Alaric de broer-Athaulf. Om zich te ontdoen van hem, Honorius gaf zich aan haar zijn zuster Galla Placidia te geven in het huwelijk, en hem de opdracht om zijn krachten te gebruiken om de Vandalen die nog steeds bezetten het zuiden van Gallië te verdrijven. Daar, tussen de 416 en 418, dat een akkoord werd uiteindelijk bereikt, dat gaf hen vruchtbare grond in Aquitaine tweede en dat hun leider werd erkend als een officiële partner van Rome. Het beleid van Rome naar hen had geëvolueerd en acht jaar na de plundering van Rome, hun nederzetting in Gaul werd gezien als een manier om het rijk te stabiliseren.

De verovering van Rome en plundering liep een schokgolf in heel het rijk. Onder christenen het wordt beschouwd als het begin van het einde van de wereld, terwijl de heidenen zagen het als een straf voor het feit dat omgeleid voorouderlijke goden. Augustinus van Hippo vonden er de inspiratie voor De Civitate Dei zijn werk contra paganos waarin hij probeerde verschillende rechtvaardigingen. In tegenstelling tot de christelijke historicus Paul Orosius probeerde in zijn werk Historiae adversum paganos aantonen dat heidense Rome verdiende een lot erger dan gereserveerd was voor hem. De effecten van deze besprekingen tussen deskundigen waren diep, maar minder op de politieke en filosofische, en zo voelde voor eeuwen.

De passage van de Rijn 406/407 en de gevolgen daarvan: de Goten in Aquitaine en de Vandalen in Noord-Afrika

Het debacle op de Rijn grens: invasies en usurpations

Op 31 december 406, verschillende barbaarse stammen staken de Rijn bij Mogontiacum of zij voor de Hunnen vluchtten, of ze zochten voedsel. De drie belangrijkste groepen waren de Vandalen, Sueven en Alans. Vandalen op hun beurt werden verdeeld in twee groepen, en Silings Hasdings. Ze werden opgericht rond het jaar 400 in het zuiden van wat nu Polen en Bohemen, hoewel sommigen van hen had door de keizer Constantijn in Pannonia vastgesteld. Tijdens de winter 401/402, ze vielen bij verrassing de Romeinse provincie Raetia. Een deel van hen is lid geworden van de expeditie Radagaisus hierboven vermeld. Het is moeilijker om de oorsprong van de Sueven bepalen. Als de naam verschijnt in de bron van het begin van het rijk, verdwijnt hij tussen de 150 en 400. Waarschijnlijk bedoelde het goed Marcomannen en Quadi sommige groepen die deel uitmaken van de oude Zwabische confederatie waren en die hadden gevestigd als de Vandalen in het midden regio Donau, ten westen van de Karpaten. Iraanse Alans werden verdreven uit hun traditionele gebieden door de Hunnen. Een deel van hen was verbonden aan 405/406 Radagaisus krachten om later mengen de Vandalen. De Swabians hen uiteindelijk te sluiten en samen groeven ze in Gallië. Federated Franken, die op het grondgebied sinds het midden van de IV eeuw tevergeefs geprobeerd om de aanvallers te stoppen. Helaas, niet de bronnen niet ons toelaten om elk van invasies volgen alle details. Om alle schijn, de invallers hun weg eerst naar het westen en noorden van Gallië alvorens rond en op weg naar het zuiden en zuidwesten. De bronnen duidelijk de verwoestingen veroorzaakt deze invasie zonder de weinige Romeinse troepen gestationeerd op de Rijn kan echt tegen. Echter, enkele jaren later, Rijn defensie was, voor een tijd althans, versterkt. Het militaire district van Mainz kon worden hersteld als gevolg van de invasie van 406/407.

De passage van de Rijn 406/407, vergelijkbaar met de breuk van een dam, was te verwachten voor bepaalde tijd. Zo rond 400, de zetel van de prefectuur van Gallië, waarvan de prefectuur in Italië was de administratieve autoriteit over het noorden van de Westelijke Rijk, werd overgebracht van Trier naar Arles. Het succes van de invallers had gebruik gemaakt van de hierboven beschreven tussen Stilico enerzijds Radagaisus en de andere Goten vechten, zodat Gallië was vrijwel leeg van de troepen. Dit verklaart waarschijnlijk de pogingen om te winnen Stilicho Alaric en de Goten, met hun hulp, aan de orde te herstellen. De dood van de generaal in 408 een einde maken aan die plannen. De usurpator Constantijn III, de laatste in een lange lijst van overweldigers uit Groot-Brittannië werd aangenomen met de rest van de Britse troepen in Gallië en had zijn eigen gezag gevestigd. Op hetzelfde moment, het vertrek van de Romeinse troepen verlieten het eiland in de korte termijn voorspellen het verlies van Bretagne. De Picten en Ierse verschillende stammen vestigden zich in de Romeinse provincie, die de facto autonome status verworven. Die waarop de Saksen riep om hulp in 440, wat resulteerde in een Duits wurggreep hoewel klein Romeins-Britse koninkrijken kon lang overleven in Wales en het zuidwesten van Engeland.

Tot keizer uitgeroepen door zijn troepen in 407, Constantijn III in staat was om in overeenkomsten met bepaalde Germaanse stammen van Gallië en het kalmeren van de onrust die heerste terwijl het verhogen van de eigen krachten aan te gaan. Na de oprichting van zijn verblijf in Arles in het zuiden van Gallië, breidde hij zijn gezag over Hispania. End 409, echter, kon hij niet de invasie van de Vandalen, Alanen en Sueven, die in Spanje vestigde stoppen. Hij werd echter verslagen door generaal Constantius en uitgevoerd in november 411. Ondanks deze nederlaag agitatie begon weer in Gallië, wanneer de Gallische aristocratie uitgeroepen tot keizer een van zijn eigen, Jovin, met de hulp van Alans besteld door Bourgondiërs en Goar vooruit op de Rijn al snel hun eigen koninkrijk te creëren.

De keizer Honorius leek alle controle over Gallië te hebben verloren. Een nieuwe usurpator Maximus, steeg in Hispania wiens regering was van korte duur. Nu geleid door Athaulf opvolger van Alaric, had de Goten uit Rome teruggetrokken en verzamelden zich rond Jovin. Net zoals het geval was voor een andere usurpator Attalus was, kon deze alliantie nauwelijks mee en laat Athaulf Jovin snel vallen. Athaulf trouwde in 414 in Narbonne Honorius's zus, Galla Placidia, viel op de Goten op Rome zak; het volgende jaar echter Athaulf was vergaan vermoord. De episode is echter de moeite waard te citeren omdat Athaulf, onder wie de Goten veranderd in een soort nomadische leger te paard, naar verluidt zei tijdens de ceremonie dat hij wenste te vervangen door een Gothia Roemenië. Of de anekdote waar of onwaar is, het laat zien dat de Goten wilde permanent vestigen op erkend door Rome hun grondgebied. Het verklaart ook waarom Athaulf sterk wilde bondgenoot van zijn huwelijk met de theodosiaanse dynastie, iets dat moeilijk als Goth en belijdend christen Arianisme was.

De oprichting van de Goten in Aquitaine

Constantius, de commandant generaal van Honorius, had grote militaire talent tijdens de oorlog tegen de usurpator Constantijn III. Vervolgens werd duidelijk dat de extra personele middelen nodig zouden zijn als we wilden met succes vechten tegen de indringers. De regering van het westelijke deel van het rijk was dus weer een beroep doen op de Goten waarvan de leider sinds het einde van de 415 was Wallia; haar voornaamste doel was om de oorlog tegen de Romeinen blijven om over te steken naar Noord-Afrika. In de eerste maanden van 416, maar moest hij overgeven aan Constantius. Gallia Placidia maakte een terugkeer naar de scene door te trouwen met de laatste op 1 januari en 417. Constantius verscheen steeds meer als de erfgenaam van Stilicho. De Goten werd foederati Constantius en dwong hen naar de Duitsers en Alans die Hispania had ingehaald te bestrijden, dat de Goten deed met enig succes.

In 418, de Visigoten zagen wijs de tweede Aquitaine in het zuidwesten van Gallië als een permanente woning. Bepalingen van het Verdrag 416 of 418 zijn niet bij ons bekend en moet worden afgetrokken verspreide citaten uit de bronnen. Hedendaags onderzoek blijft dus verdeeld over vitale punten. De aansprakelijkheid was het logische gevolg van een verdrag: de Visigoten werden geregeld in de vallei van de Garonne van Toulouse naar Bordeaux. Een van de grote vragen is of de Goten, zoals gebruikelijk in de Romeinse federatief systeem, te leveren in overeenstemming met hospitalitas het systeem door te worden toegewezen land of als ze kregen een evenredige aandeel van de belastinginkomsten. Evenals de verschillende modaliteiten van het Verdrag, de gevolgen van deze kolonisatie nog steeds controversieel. Zo, het beleid meer expansief dan later beoefend de Visigoten, het gevolg van de zwakte van de Romeinse regering, geleid tot het verkrijgen van een resultaat van autonomie-status; de oprichting van een zogenaamde koninkrijk van de Goten met Toulouse als eerste hoofdstad, Toledo dan zou een stabiliserende factor in de regio. Deze kolonisatie zou worden gemaakt met instemming van de Gallo-Romeinse high society zag geen bedreiging omdat de Goten waren slechts een kleine fractie van de lokale Romeinse bevolking, opmerking is over het algemeen voor alle gentes die in die periode marcheerden.

Vandalen in Hispania en de verovering van de provincie van Afrika

In de tussentijd had de Vandalen samen met een groot deel van de Sueven en Alans Gallië in 409 links naar het hoofd voor Hispania. Een van de belangrijkste bronnen voor de gebeurtenissen die zich in het Iberisch schiereiland zijn de Kronieken van Hydace bisschop van Chaves. Het vertelt welsprekend angst gevoeld dat de bevolking het gezicht van de verwoesting die de komst van de invallers gevolgd. In 411, konden ze-rukken vochten verdrag de regering van Ravenna bisschop wiens Hydace we meldde de inhoud. Op basis hiervan werd een deel van de Vandalen en Swabians het noordwesten van het Iberisch schiereiland, de Alans Lusitania en de regio Cartagena, Vandalen Silings Baetica toegewezen. Toen in 416 de Visigoten in Hispania neer als een federatieve natie om het schiereiland van de indringers te ontdoen, geslacht zij de meerderheid van Silings en Alans, die in het zuiden gevestigd. De overlevenden verzamelden zich rond de koning vandaal Gunderik. Dit bleek een verzamelpunt zodat qu'Alains en Vandalen sneller dan een homogene groep gevormd. Terwijl de Swabians woonde in het noordwesten, Vandalen en Alans naar het zuiden. In 422, versloegen ze een Romeinse leger en veroverde de belangrijkste haven van de Romeinse vloot, Cartagena. Zeer snel, draaide ze in vet piraten.

Na de dood van Gunderik, het was zijn halfbroer, die bevel nam van Genseric in 428. Het was een van de meest opmerkelijke leiders gedurende de periode van de grote migraties. Jordanes, in zijn geschiedenis van de Goten, gaf ons een gedetailleerd beeld van Geiseric hoewel men kan zich afvragen of lang geschreven na de dood van de Vandal koning, hij echt overeen met de werkelijkheid. Helaas hebben we niet een getuigenis van de Vandalen zelf. Geiseric was zeker een vastberaden leider en een op macht beluste man kan indien nodig te handelen met de uiterste wreedheid. Om die macht te garanderen, aarzelde hij niet om de rest van de familie Gunderik vermoorden. Hij was ook een soldaat en een bekwame politicus wiens daaropvolgende gebeurtenissen bevestigde de capaciteit. In 429, de Vandalen en de verschillende groepen die hen had aangesloten, ongeveer 80.000 mensen stak de Straat van Gibraltar en vestigden zich in Noord-Afrika. Hun doel was om beslag leggen op de provincie van Afrika, de graanschuur van de westerse rijk en één van de meest verstedelijkte gebieden van het hele rijk. De Visigoten kregen hetzelfde doel na de plundering van Rome, maar dat mislukte. Dus de Vandalen afgeweken van Ceuta enkele steken naar het oosten, het vastleggen van de passage van vele Romeinse steden. In 430, bevonden zij zich in de voorkant van Hippo, waarvan de bisschop en vermaarde theoloog Augustinus van Hippo, werd tijdens de belegering gedood. De Vandalen namen de richting van Carthago, die op dat moment was een van de grootste steden van het rijk en een van de belangrijkste havens. Hoewel ze niet in geslaagd om de stad te grijpen, de Vandalen volbracht enkele opmerkelijke prestaties waarvan decor is anders gemeld door verschillende bronnen. Zo Procopius, een schrijver die in de VI eeuw leefde brengt onder zijn verhalen dat de Vandalen werden uitgenodigd naar aanleiding van de regels door de Romeinse bevelhebber voor Afrika, Boniface, omdat hij in de problemen was geweest Beginnend met Ravenna. Hedendaags onderzoek meestal niet deze veronderstelling omdat Bonifatius vochten de Vandalen als ze marcheerden met alle middelen tot haar beschikking. Bovendien was de situatie tussen Ravenna en Bonifatius al geregulariseerd in 429, wat niet eens spreken de bronnen van de tijd.

Hoe dan ook, het ter beschikking van de Western Empire middelen waren niet genoeg om de Vandalen te stoppen. Om in Carthago te blijven, de Western Empire besloten een verdrag te sluiten met clausules we zijn niet bekend in 435. Ze zagen zichzelf toegeven deel van de provincie al veroverd. Maar in 439, Geiseric van de gelegenheid daalde naar Carthago, waar hij nam de Romeinse vloot die daar gestationeerd was, het afsnijden van de traditionele graanvoorraden Rome. De Western Empire had geen andere keuze dan een nederlaag toe te geven in een nieuw verdrag dateert uit 442. De rijkste Romeinse provincies werd nu officieel in handen van de Duitsers, die bovendien werd een belangrijke zeemacht . Op dit punt, de Vandalen werden onderscheiden van andere Duitse volkeren, alsmede de behandeling van inheemse lokale bevolking.

Hun Rijk en het einde van het West-Romeinse Rijk

Hun rijk aan de Donau en de opkomst van Aetius

Hoewel de bronnen vertellen ons dat de Hunnen staken de Don in 375 en ze versloegen de Alans en Greuthungues, ze zijn praktisch onbestaande decennia die volgden. We weten alleen dat de Hunnen zich uitgeleefd in talloze invallen. Jarenlang heeft de Hunnen niet weergegeven onder een verenigd commando te hebben gehandeld, of zelfs het hebben van een gemeenschappelijk beleid. Maar de Hunnen in staat waren om militaire operaties te coördineren, zoals blijkt uit hun invasie van de Sassanidische Rijk en het Oost-Romeinse provincies in de zomer van 395. In de winter van dat jaar, grote contingenten van de Hunnen vielen op de Balkan. Echter, men kan niet eens praten in deze tijd van Hun imperium, omdat je een vorm van organisatie die bij elkaar brengt alle groepen niet kunnen onderscheiden.

De eerste vorst die we eigenlijk kunnen identificeren met het hoofd van de Hunnen is een Uldin dat ongeveer 400 oordeelde de Hunnen noorden van de Neder-Donau, misschien in wat nu Roemenië. In dezelfde periode, de meester van Gainas milities, een Goth, probeerde een soortgelijke rol te spelen met de keizer Arcadius aan het hof van Constantinopel aan die van Stilicho in het Westen. Dit weerspiegelt zowel het belang van de rol van de 'meester van de militie ", die, in het Oosten, kan veel beter geregeld in de vijfde eeuw dan het geval was in het Westen en het belang van foederati in het keizerrijk was zijn. Na het aan de macht komen van de anti-Duitse Aurelian werd praetoriaanse prefect, Gainas ingevoerd Constantinopel met barbaren, maar al snel vertrokken. Dit was het signaal voor een slachtpartij van Goten in Constantinopel. Opgejaagd door de heidense Goth Fravitta, Gainas stak de Donau en werd verslagen door Uldin. De laatste, op wiens grondgebied uitgebreid in het westen tot Hongarije vandaag een overeenkomst met Stilicho in 406 om de progressie van de Goten Radagaisus stoppen. Hoewel Uldin regeerde over een uitgestrekt grondgebied, op geen enkel moment kon hij beweren om te heersen over de Hunnen. In 404/405, had Uldin reeds in beslag genomen gebieden die behoren tot de Oost-Rijk, een prestatie herhaalde hij in 408. Hij had echter maken ze later en overleed kort daarna.

Na de westwaartse beweging van Hunnen hit hier en daar was een sterke weerstand we getuige andere barbaarse groepen vertragen de oprichting van een supra-regionale centrum van gezag in de oostelijke Karpaten. Helaas, we hebben maar heel weinig informatie over. De weinige bronnen tot onze beschikking, maar vermeldt meerdere malen van de Hunnen troepen rusten in het Romeinse leger. In 427, zouden de Romeinen hebben vermurwen Pannonia naar de Hunnen, maar het feit is betwist. Verschillende leiders leiding over het lot van de Hunnen als Charaton maar we weinig over hen weten. Rond 430, de twee broers waren Ruga Oktar en het hoofd van de Hunnen wonen langs de Donau. Na de dood van Oktar's 430, Ruga bleef alleen regeren en lijkt te zijn geslaagd in het opleggen van de macht meer georganiseerd dan eerder het geval geweest. In 433, General Flavius ​​Aetius, genaamd magister militum per Gallias, een overeenkomst met Ruga. Verhoogd tot het keizerlijk hof van Ravenna en later stuurde als gijzelaar naar het hof van Alaric, en vervolgens met die van Ruga, wordt hij een vriend van de jonge Attila, neef Ruga. Jarenlang zal Aetius gebruik maken van verschillende stammen, met inbegrip van de Hunnen te Visigoten, Bourgondiërs, Alans, Franken en anderen te vechten, waardoor de verdediging van de troon van Valentinianus III en steeds de echte meester van de Western Empire. In 436, Aetius ook versloeg de Bourgondiërs en Koning Gondicaire gedwongen om vrede te accepteren. Het volgende jaar stuurde hij naar de Hunnen te vernietigen; 20.000 Bourgondiërs vervolgens omgekomen in een gevecht, dat was de basis voor de legende van de Nibelungen zijn. In 443, onderhandelde hij de herhuisvesting van mensen die in Sapaudie gebleven. Zijrelocalisa ook in het Orleans gebied deel van de Alemannen die in Gallië gebleven. In zijn pogingen om de soevereiniteit van het keizerrijk in Gallië te behouden, vocht hij de Franken, die geleidelijk afgerekend op de Rijn en de Bagaudes die verhuisde in Gallië en Hispania.

Ruga stierf in 434. Het is niet onmogelijk dat hij werd vermoord op bevel van zijn neven Attila en Bleda die commando nam een ​​groot deel van de Hunnen nu in Europa gevestigd.

Attila, de leider van de Hunnen

Terwijl Attila aanzienlijke bekendheid heeft verworven, maar negatief in de geschiedenis van Europa, relatief weinig bekend over hem en nog minder over zijn jeugd. Nadat hij de macht greep met zijn broer Bleda, ging hij naar "de Hun Empire" opgericht door zijn oom Ruga consolideren.

Door Margus vredesverdrag. Daarnaast, de Romeinen zich ertoe verbonden om een ​​markt, waarvan de veiligheid door de twee partijen zouden worden gegarandeerd openen en uitleveren deserteurs die thuis zou komen van het grondgebied van de Hunnen. Ondanks het verdrag, de twee broers leidde een expeditie tegen de Oost-Rijk in 441 en 442, die hen in staat stelde om de steden Singidunum en Sirmium grijpen. Na de moord op Bleda Attila werd de enige leider van de Hunnen van de Donau. Hier opgemerkt dat op geen enkel moment van zijn leven was Attila de leider van de Hunnen. Om zijn macht over wat er was nog steeds een zeer losse imperium Attila ondernam vele expedities wiens primaire doel was het Oost-Romeinse rijk te consolideren. Zo is in 447, en hoewel de keizer Theodosius II heeft kennis genomen van het eerbetoon dat werd besteed aan hen, de Hunnen zonk diep in de Balkan en ging naar de poorten van Griekenland. Onder de mensen die een deel van zijn leger waren, waren gepiden en Goten, die nu onder Hun overheersing waren. Binnenkort zal de keizer werd gedwongen om vrede te sluiten met Attila.

's Moeilijkheden het Oost-Romeinse Rijk kon alleen maar verheugen laag Valentinianus III, die in het Westen, was de troon als een kind opgestegen. De dominantie uitgeoefend door nu de Hunnen op veel Germaanse stammen verminderde het risico op invasie zover Ravenna vermaakt goede relaties met de autoriteiten van de Hunnen. Dit is wat wordt gebruikt Aetius die altijd had uitstekende contacten met Ruga en bedoeld om dit beleid waarmee hij Attila's jeugdvriend had behouden. In Constantinopel, kon echter niet worden gehoord Attila fonds voor onbepaalde tijd. In 449, werd een ambassade van Constantinopel die door Attila, die deel uitmaakte Priscus. Dit zou later verslag van deze ambassade in een kroniek die slechts een paar fragmenten hebben overleefd. Hij beschrijft een stad van tenten rond een kaap waar stond het koninklijk paleis gebouwd van hout, omgeven door een hek gegarneerd met hoge torens.

Toen Constantinopel, Marcian, de nieuwe keizer, weigerde te gaan met de traditionele hulde, Attila wendde zich tot het westen. Jordanes, die in 551 in Constantinopel leefde, meldt dat Honoria, de zuster van de Keizer van het Westen die zag zich bedreigd met geweld zijn getrouwd vanwege zijn libertijnse levensstijl, naar verluidt gevraagd Attila en zou moeten vrijgeven aangeboden om met haar te trouwen. Hedendaags onderzoek heeft twijfel over deze versie van de gebeurtenissen. Echter, het is niet onmogelijk dat Attila in contact stond met de oppositiebewegingen in de entourage van de Keizer van het Westen. Voortdurend op zoek voordelen die uit het Oosten en het Westen, Attila alsof zo'n tien jaar later aan dit voorstel serieus te nemen en vereisen bruidsschat als Aquitaine. Een dergelijk verzoek echter ondermijnde de positie van Aetius, magister militum per Gallias, die moest verzetten tegen zijn jeugdvriend.

In 451, Attila binnengevallen Gallië aan het hoofd van een imposante leger dat opgenomen naast de Hunnen, een onbekend aantal contingenten uit onderwerp stammen of het betalen van hulde aan de Hunnen. Maar de diplomatieke inspanningen om de toegang tot de oorlog Vandalen te brengen waren mislukt. De Hunnen onder leiding Orleans zij belegerden. Aetius verzamelt dan de resten van de Romeinse reguliere strijdkrachten in de regio bestaat uit meer en meer soldaten uit Federated volkeren, zoals de Visigoten, Franken, Sarmaten en Alans. De beroemde Slag van Chalons velden, die nog niet bekend is de exacte locatie in de buurt van Troyes, was niet doorslaggevend, maar Attila moest zich terugtrekken. Het is niet onmogelijk qu'Aetius heeft verlaten overweldigen de Visigoten, die de rechtervleugel van zijn leger en waarvan de leider, Theodoric I gevormd, stierf tijdens de slag om een ​​potentiële vijand verzwakken. Hoe dan ook, het lijkt te hebben gevreesd dat de Goten tentassent om los te breken van de Romeinse heerschappij tot de Hunnen volledig werden verslagen. Het belangrijkste was dat de Romeinen en hun bondgenoten, als zij definitief was geweest verslaan de Hunnen, ze hebben zware verliezen toegebracht en het vernietigen van de mythe van hun onoverwinnelijkheid. In 452 werd Attila gedwongen met pensioen te gaan in Italië. Het won een aantal successen, waaronder het vastleggen van Aquileia. Deze overwinning was echter niet definitief. Verzwakt door honger en ziekte, Attila en zijn leger moest zich terugtrekken. De traditie was dat paus Leo I de Grote had overtuigd Attila te verlaten binnenvallen Rome; in feite is de daling van de Hunnen is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat de keizer Marcian Oosten het hart van de Hun rijk waren binnengevallen. Attila en moest terugkeren naar Pannonia voorbereiding een offensief tegen Marcian en de oostelijke grens te beschermen, vooral in de Kaukasus. Daar is hij plotseling overleed in 453 tijdens de nacht na een feest om zijn huwelijk te vieren met een nieuwe vrouw, Ildiko.

De plotselinge dood van Attila leidde tot het uiteenvallen van zijn imperium. Het merendeel van de mensen die hij had ingediend in opstand en gooiden het juk Hun. Het is tevergeefs dat de zoon van Attila geprobeerd om de erfenis van hun vader te behouden. De slag van de Nedao in 454 toen de Ostrogoths vochten samen met de Hunnen was aan het einde van het Rijk te markeren. Hun rijk instortte sneller dan hij had opgericht. Het hoofd Dengizich, zoon van Attila, werd naar Constantinopel, waar het werd blootgesteld. De rest van de Hunnen verspreid; we nog steeds gevonden in de zesde eeuw in het Romeinse leger van het Oosten. Aetius van zijn kant kon niet lang genieten van zijn overwinning: hij werd in september 454 vermoord door de hand van keizer Valentinianus III, die de macht uitgeoefend door zijn algemene gevreesd. Kort daarna maart 455, de keizer zelf werd vermoord.

De laatste jaren van Rome: de spoken van keizers en het regime Ricimer

De dood van Aetius werd verstrekkende gevolgen hebben voor Rome. Hoewel de keizerlijke macht niet meer heeft uitgebreid tot de grenzen van de Western Empire, bleef hij in Italië en een deel van Gallië, terwijl met succes leiden van een aantal oorlogen. Net als andere invloedrijke militaire ambitie om Aetius was zeker één van de redenen dat de keizerlijke macht voortdurend werd verzwakken. Ook zijn dood en die van Valentinianus III werden geïnterpreteerd door velen als een signaal Federated: de tijd was gekomen om hun macht ten koste van het rijk te vergroten. Het westelijke rijk werd goed beheerst tijdens zijn laatste twee decennia door "phantom keizers" waarvan vele bleef een paar maanden in functie en geen van die in geslaagd om de situatie te stabiliseren.

Verder nu de barbaren vormden niet alleen de kern van de elitetroepen van het Romeinse leger, maar ze steeds bezet de hoogste niveaus. Niet dat dit heeft geleid tot hun loyaliteit in twijfel getrokken; Integendeel, een aantal van hen bleek te zijn trouwe dienaren van de keizer als Flavius ​​Victor, Bauto, Stilicho, Fravitta, die probeerde om de rest van de Romeinse levensstijl te volgen. Maar door de kracht van de dingen, hoe meer groeide de macht van hooggeplaatste militairen, meer is verminderd dat de keizer van het Westen. Vooral mensen zoals Stilicho, die helft werd Vandal, Aetius en Belisarius hadden hun eigen troepen. Hoewel er geen opperbevelhebber Germain gekleed zelf niet de paarse, dat is onmogelijk, omdat zowel hun oorsprong en hun lidmaatschap van de Ariaanse ketterij, genoten ze niet in het minst uit de late vierde eeuw van invloed aanzienlijk. In tegenstelling, in de Oost-Rijk, de keizers waren in staat om meer controle over de commandanten van hun legers te houden. De keizer Leo I eindigde de laatste poging van een algemene echte barbaarse oorsprong, Alain Aspar, beïnvloeden keizerlijke beleid. Om de kredietwaardigheid van de keizers van Constantinopel te hebben in de V eeuw zo bekwaam versterking van de banden met de nieuwe meesters van de Sassanidische Rijk, traditioneel de gezworen vijand van Byzantium, dat ze beter zijn dan ooit tevoren waren. Zelfs wanneer, na de dood van Attila, de oorlog uitbrak in de Balkan met de stammen nu de vorming van de Oost-Goten, die wilden hun grondgebied van Pannonia te breiden, dit op geen enkele wijze in gevaar voor de stabiliteit van de oostelijke imperium wiens rijkere provincies waren nauwelijks bezorgd. In tegenstelling tot wat er in het Westen, de Oost-keizers hadden de nodige financiële middelen om hun legers te betalen en zelfs bij gelegenheid bieden hun collega Ravenna genoeg om zijn te betalen.

In dezelfde eeuw, aandoeningen van alle soorten verspreid in het Westen toen Rome moest worden veroverd en geplunderd een tweede keer in vijfenveertig jaar, door de Vandalen wiens koning, Genseric, duidelijk van mening dat het verdrag in 442 gesloten met Valentinianus III was vervallen met de dood van de keizer. Petronius Maximus, die de weduwe van Valentinianus III, Licinia Eudoxia, was getrouwd had de macht gegrepen na de moord op de laatste. In mei 455, een Vandal vloot, het vorige jaar had Sicilië gedreigd, bleek de monden van de Tiber. De keizer die vrijwel geen macht had vermoord werd op 31 mei door de Bourgondische soldaten. Drie dagen later, de Vandalen plunderden de stad waar ze werden systematisch maar niet te investeren met het verlangen naar vernietiging die de term tegenwoordig suggereert "vandalisme". De Vandalen achtergelaten niet alleen met een rijke buit, maar ook met de weduwe van Valentinianus en met twee van zijn dochters en vele belangrijke personages die ze meegebracht gevangenen naar Carthago. Rond 460, een dochter van Valentinianus, Eudoxia, trouwde Hunerik, de zoon van Genseric waarin deze mogen claimen voor zichzelf Sicilië en Italië onder de erfenis van Valentinianus.

Zo begon een periode waarin de keizers snel en slaagde waar de militaire en politieke leiders broers en zussen waren nauw betrokken. Avitus was de eerste afstammeling van een adellijke familie en Gallische legerleider, die werd uitgeroepen tot keizer met instemming van de Visigoten, die met succes tegen de Swabians die probeerden om hun koninkrijk in Hispania vergroten campagne. In 456, General Flavius ​​Ricimer, zoon van een Zwabische prins en een prinses gothic campagne tegen de Vandalen in Sicilië en Corsica. Ricimer Avitus werd opgevoed door de rang van magister militum. Deze overwinning leverde hem een ​​grote populariteit, Ricimer overtuigde de Senaat om een ​​expeditie tegen de keizer Avitus hij versloeg in Piacenza op 16 oktober 456. genomen gevangene te monteren, werd Avitus gedwongen om de bisschop lading accepteren Piacenza en overleed kort daarna. Ricimer dan verkregen uit de keizer Leo I de titel van Patrician van de Romeinen, terwijl Majorianus die had geholpen om te verslaan Avitus vervangen hem als magister militum.

Onder het bevel van Ricimer, het Italiaanse leger juichten als Majorianus nieuwe keizer. Deze ging naar Gallië aan de Duitsers die wilden profiteren van de verwarring in de Western Empire vechten. De nieuwe militum magister door Majorianus, Egidius benoemd, won vele successen tegen de Franken aan de Rijn en heroverd Lyon die waren gevangen genomen door de Bourgondiërs. Arles van 407 zetel civiele beheersing van Gallië en Hispania, verdedigde zich tegen de Visigoten die zichzelf beschouwd als meer door hun verdragsverplichtingen gefedereerde en die wilden uitbreiden in Hispania gebonden. Majorianus echter in geslaagd om overeenstemming met de Bourgondiërs en de Visigoten te bereiken. In 460, de keizer ging naar Hispania; het was de eerste keer dat een westerse keizer bezocht het schiereiland. Diverse bronnen zoals Sidonius Majorianus presenteren ons als een energieke keizer, bereid en willen de keizerlijke functie in het Westen te herstellen. Zo is in 461, was hij van plan een expeditie tegen de Vandalen in Afrika die graan leveringen geblokkeerd. De keizer had echter aan zijn project te verlaten, vandalen schepen blokkeren van de Romeinen in Hispania en het voorkomen van de landing van de troepen. Kort daarna, op bevel van Ricimer werd Majorianus gearresteerd en vermoord, waarschijnlijk niet vanwege het mislukken van deze poging, maar omdat van de onafhankelijkheid van de actie die verraden. En nu door het verslaan van de keizers Ricimer kiest Senator Libius Severus als een nieuwe Augustus.

De moord had het effect qu'Ægidius Majorianus nu militum magister in Gallië en vriend van de overleden keizer, weigerde Libius Severus herkennen. Wanneer Ricimer wilde zijn opdracht terug te trekken Aegidius in opstand, maar een offensief Visigoten dwong hem met pensioen te gaan in het noorden van Gallië, waar een deel van de opdracht en bondgenoten frank bouwde hij zijn eigen koninkrijk in de regio Soissons. De kleine Gallo-Romeinse enclave duren tot het einde van de Western Empire. Na de dood van Egidius, macht waarschijnlijk bracht een officier genaamd Paulus, en de zoon van Aegidius, Syagrius. In 486 of 487, de enclave was een slachtoffer van de Frankische uitbreiding van Clovis I. Bovendien, in Trier, de Jonge komt Arbogast, een Frank waarschijnlijk Romanized, vocht tegen zijn voormalige landgenoten tot 475.

Libius Severus kon niet lang blijven op de troon, werd vermoord in 465. In de komende zes maanden, waarin de koning Visigoth Euric brak het verdrag met de Western Empire en ging Zuid-Gallië en Hispania , Ricimer niet de moeite om een ​​nieuwe keizer te benoemen. De keizerlijke functie werd in 467 aangenomen door de algemene en aristocraat Anthemius verzonden door Constantinopel met verse troepen en een enorme jackpot. Hij probeerde de invloed van Ricimer voort door de benoeming van een tweede militum magister in de persoon van Marcellinus dat Ricimer hem vermoord in 468. Terwijl de verdediging afgebrokkeld tegen de Duitsers in Gallië en Noricum uiteindelijk instorten , Anthemius planifia Constantinopel met de hulp van een grote expeditie tegen Carthago, de hoofdstad van de Vandal koninkrijk geleid door Genseric je wilde de plundering van Rome te straffen terwijl u herstelt één van de rijkste provincies van het rijk. De campagne begon in 468, kwam het coördineren van een vloot geleid door Basiliscus oosterse en westerse troepen. Maar het eindigde in fiasco en de Romeinse vloot werd vóór Carthago in vlammen gezet. Dit gevecht dat het voortbestaan ​​van het koninkrijk vandaal verzekerd verbrijzelde definitief de macht van de keizer van het Westen. In Gallië, de Visigoten, Bourgondiërs en Franken agrandissaient verhogen van hun grondgebied ten koste van de Western Empire, die in de Auvergne en de Provence werd gehandhaafd. Een anders onbekende Bretonse chef-kok vernoemd Riothamus zou hebben gesteund de Romeinen in hun defensieve oorlog, maar werd verslagen door de Visigoten. Anthemius hebben ruzie met Ricimer, het einde was al in zicht. Een burgeroorlog uitbrak. Ricimer belegerde Anthemius in Rome. In juli 472 werd Anthemius vermoord door een neef Ricimer de Burgonde Gundobad. Zijn opvolger was Olibrius. Kort na Ricimer overleden. Oordelen over hem in de geschiedenis waren over het algemeen negatief en veel minder gedifferentieerd dan die van Stilicho en Aetius. Zeker, het heeft altijd voorrang aan zijn eigen belangen, maar dit kon niet verhinderen dat het beste gebruik van de weinige overgebleven middelen ter beschikking van Rome inzake de bescherming van Italië. Echter, deze inspanningen waren niet voldoende en vier jaar later, de laatste keizer van het Westen werd afgezet.

De val van Rome

Olibrius, de laatste keizer benoemd Ricimer, stierf begin november 472, een paar maanden na de dood van magister militum Suevian. Gundobad zijn neef eerder, volgde hem op en kiest de Glycerius ambtenaar als keizer. Ondertussen, de Oost-keizer Leo I, die de nominatie in de voorkeur van de militum magister Dalmatië Julius Nepos stierf had geweigerd. Neef van graaf Marcellinus gedood in Sicilië in 468, had Julius Nepos zijn oom wist toen in 474 de Oostelijke keizer Zeno had aangesteld met de opdracht van het omverwerpen van Caesar Glycerius. Nepos landde bij Ravenna, voortgezet en veroverde Glycerius werd hij tonsured en benoemd tot bisschop. Zijn leger uitgeroepen tot keizer van de 24 West juni 474. Hij was de laatste Romeinse keizer erkend door het Oost-Romeinse Rijk. Gundobad, ondertussen, vluchtte naar Gallië en werd koning van de Bourgondiërs.

In 474, de coempereurs Leo II en Zeno sloot een verdrag met Genseric grond waarvan laatstgenoemde zou zien zijn koninkrijk erkend door Constantinopel verstrekt aan roofzuchtige activiteiten te staken. Julius Nepos was dus geconfronteerd met een moeilijke situatie. Het rijk was inmiddels volledig verloren Hispania in de handen van de Schwaben en de Visigoten. Ze hadden Clermont-Ferrand belegerd in Gallië Sidonius die de verdediging had georganiseerd; 471 in de laatste grote bezit van het rijk viel. In 473, was het de beurt van Arles en Marseille, terwijl de Goten ook zonk in de Auvergne en in de Ebro-vallei in Spanje, ondanks felle tegenstand. De keizer had al erkend de facto verlies van Auvergne herkennen de jure in een verdrag 475 met de Visigoten Euric en trok de magister militum Ecdicius van Gallië. Dit verlaten schudde de reeds wankele vertrouwen tussen de keizer en de Gallo-Romeinse aristocratie. In 475, Julius Nepos steeg tot de rang van magister militum en Patrice een voormalige hoge ambtenaar van Attila Flavius ​​Orestes, die aan het hof van Constantinopel had gediend. Dit was een fatale vergissing blijken. Op 28 augustus van dat jaar, de Federale Oreste hoofd nam de controle van Ravenna. Julius Nepos in Dalmatië moesten vluchten hij nog magister militum en waar hij bleef regeren totdat hij werd vermoord in 480. Van haar kant, Orestes benoemd zijn jonge zoon Romulus, twaalf jaar oud, aan de keizerlijke waardigheid, die onmiddellijk leverde hem de bijnaam van Romulus Augustus. Het werd steeds duidelijker dat de keizerlijke waardigheid alle betekenis had verloren.

Ondertussen, de Duitse deelstaten vormen nu bijna heel het leger en was gestationeerd in Italië al jaren Oreste vroeg hen het land waar ze permanent ding Orestes weigerde kon vestigen op te geven . Federated wendde zich vervolgens tot een van hun eigen, om hun opstand Odoacer leiden. Zoon, wordt aangenomen, een skire prins, Odoacer versloeg Orestes in Placentia. De Skirians en Herulians samen met een deel van het Romeinse leger toen Odoacer uitgeroepen tot "Koning van Italië". In 476, Odoacer marcheerden naar Ravenna nam het en dwong de jonge keizer tot aftreden op 4 september. Bewogen door de jeugd en schoonheid van de adolescent, Odoacer was tevreden tot aftreden en lieten hem in vrede te leven door hem een ​​goed pensioen. Hij verontschuldigde zich naar een nieuwe keizer te benoemen en eenvoudig verzonden het keizerlijke insignia naar Constantinopel, terwijl ruzie over Julius Nepos zoals blijkt uit de geslagen in 480 met het beeld van de laatste munten. Maar de keizer van Constantinopel weigerde Odoacer herkennen en gemobiliseerd tegen de Ruges de usurpator, die hadden hun eigen koninkrijk ten noorden van de Donau, onder leiding van hun leider Flaccitheus 470. Odoacer nam wraak door hun koninkrijk te vernietigen in 487/488 opgericht . Om de veiligheid van Italië te waarborgen, vroeg hij zijn commandant Pierius om populaties van de Romeinse Noricum vervolgens dreigde naar Italië over te dragen.

Het verwijst vaak naar de datum van de 476 als de "val van Rome". Dit vraagt ​​om ernstige bedenkingen. Voor een, de laatste keizer Julius Nepos, bleef heersen tot 480 in ballingschap in Dalmatië. Bovendien is het twijfelachtig dat tijdgenoten dit keer als een 'historische gebeurtenis' hebben gezien. Inderdaad, het Romeinse Rijk bleef bestaan ​​met als enige keizer van Constantinopel. Aldus terug naar het systeem dat tot Theodosius gaande was. Over de twee eeuwen die volgden, werden vele pogingen gedaan om de West-Romeinse Rijk te doen herleven. Bovendien, al tientallen jaren, de Duitse autoriteiten bleven erkennen en respecteren de heerschappij van de keizer van Constantinopel. Het was een oosterse columnist, Marcellinus Comes in 520 waarin de datum van 476 als die van het einde van het West-Romeinse Rijk vastgesteld. Het is niet onmogelijk dat dit voorstel verscheen ook in andere bronnen. Vooral als het weerspiegelt de Oost-visie van die jaren, het is verre van door westerse senatoriale aristocratie die de crisis hebben overleefd worden goedgekeurd. Door nadelen in Constantinopel, de keizers openlijk diende als het "einde van het West-Romeinse Rijk" voor de beste zitten hun eigen vorderingen op deze gebieden. Deskundig advies blijft verdeeld over deze kwestie. Ook het argument dat de inval van de Duitsers de enige oorzaak van de val van het West-Romeinse Rijk zou zijn geweest, is een grove vereenvoudiging en wordt afgewezen door de meeste hedendaagse wetenschappers die de voorkeur geven om te spreken van een set veroorzaakt. Omgekeerd, het voortbestaan ​​van de Oost-Romeinse rijk in de vijfde eeuw, ondanks de aanslagen, die hij had geconfronteerd, lijkt aan te tonen dat niets veroordeelde de Romeinse systeem te imploderen. Evenzo het standpunt in het vorige onderzoek, dat de afzetting van Romulus Augustulus het einde van de oudheid heeft gemerkt nauwelijks vandaag behouden.

Het is echter zeker, dat verval proces van de westelijke imperium later van start met het einde van de theodosiaanse dynastie in 455 versnelde snel van 470. "barbarij" van het Romeinse leger was instrumenteel in dit proces. Verzwakt door burgeroorlogen van de vierde eeuw, het leger was niet meer in staat om V eeuw tot de grenzen effectief te beschermen. Niet dat de loyaliteit van de troepen was betrokken, maar de staatskas leeg zijn, werden de soldaten niet meer betaald. De opstand van Egidius primer de desintegratie van het leger van Gallië. Het verlies van de rijke provincies in Gallië had katastrofisch gevolgen voor de financiën van de staat, maar bleek minder dramatisch dan die van Noord-Afrika de provincie, kon niet worden gecompenseerd; snel, Ravenna niet meer genoeg geld om de troepen, die het verlies van de andere gebieden veroorzaakte houden had. Het grondgebied waarop uitgeoefend de effectieve gezag van de westerse keizers krimpt steeds meer tot wordt teruggebracht tot de kern van Italië en het Alpengebied. De daling van het keizerlijk gezag had geleid tot de toename van die van de commandanten in chief van de westerse leger. In de afgelopen jaren, de middelen liep zodat de keizerlijke waardigheid werd de speelbal van de macht hongerige commandanten die gemaakt en onverharde keizers op wil. Na vele generaals door de ghost keizers had geregeerd, heeft Odoacer niet alleen de aandacht van de logische conclusie: de functie was onbruikbaar geworden. Toen de keizer Zeno uiteindelijk gestuurd in het jaar 488 de Ostrogoten geleid door Theodorik in Italië Odoacer omver te werpen, zal het voortbouwen op haar eigen sterke punten en teken zijn gezag van zijn positie als patriciër van het Rijk en de koning van de Goten.

Koninkrijken van het Rijk aan de oprichting van de Germaanse koninkrijken in het Westen en in de Oost-Slavische

Ostrogoths in Pannonia en Italië

Zoals reeds vermeld, de Greuthungues behoorden tot de zwaarst getroffen door de komst van de Hunnen in 375. De oversteek van de Don en rijden voordat ze de Alans, de Hunnen verwoest het koninkrijk van Greuthungues. Sommigen, onder leiding van hun leiders Alatheus Saphrax en vluchtte, maar de meerderheid was gewoon onder de Hunnen. Het was echter de Goten die naar acculturatie van de Hunnen en de gotische ging opgelegd zich in de volgende jaren als het gebruik van de taal in het keizerrijk van Attila; veel originele goth namen werden gebruikt door de Hunnen. Aan het einde van de regeerperiode van Attila, met drie broers lijken bevel van Greuthungues leven onder Hun overheersing Valamer, Théodemer en Vidimer familie van Amali genomen.

We danken aan Jordanes en zijn geschiedenis van de Goten, die een langere tekst Cassiodorus, de naam van de Oost-Goten, die volgens de etymologie betekenen "Goths van het Oosten", zoals de Tervingi, zou betekenen dat "mensen van vat het bos, "en Greutingi," Mensen van de staking. " Echter, in het geval van de Oost-Goten, Jordanes zelf biedt een andere mogelijkheid: "Ostrogoth" zou ook de naam van hun eerste koning zijn geweest: Ostrogotha. Diverse auteurs, die geen vertrouwen Jordanes aanbod voor hun deel: de Goten "briljante".

Na de dood van Attila, de Ostrogoths geleid door Théodemer en bondgenoten en vazallen aan hun vroegere rivalen, de gepiden verpletterde de Hunnen troepen tijdens de Slag om de Nedao in 454. Na het wegwerken van hun oude meesters, creëerden ze hun eigen koninkrijk in Pannonia. Er zijn ze vrijwel onmiddellijk kwam in conflict met de Romeinse troepen en diverse andere stammen al vestigden zich in de regio. Het cruciale punt was de overwinning van de Oost-Goten in de Slag bij Bolia in 469 waarin versloegen zij een alliantie van Suebi, gepiden en Skirians Ruges. De zoon van Théodemer, Theodoric de Amal, had een deel van zijn leven doorgebracht in Constantinopel als gijzelaar. Terug in Pannonia, werd hij geassocieerd met macht door zijn vader. Zijn pogingen om omhoog te gaan in de hiërarchie goth mislukt, al was het maar omdat een andere Ostrogoth Theodoric Strabo, de leider van de Federale Goten vestigden in Thracië, werd benoemd door keizer Leo I magister militum.

Pogingen van de opvolger van Leo, Zeno, te gebruiken als tegengewicht Theodoric de Amal Theodoric Strabo mislukt en gehouden op. Echter, moest hij sterven in 481 na een ongeval rijden. De weg was nu vrij en Theodorik de Amal kan sterk verhogen van de sterkte van zijn leger. Niet alleen werd hij benoemd tot magister militum maar hij steeg in 484 de prestigieuze post van consul. In 487, een nieuwe confrontatie doemde Zeno opgelost diplomatiek: hij stuurde Amal einde van de soevereiniteit van Odoacer in Italië. In de zomer van 488, de Ostrogoten van Theodorik geknikt bagage, maar sommige van hen bleven achter en verbonden zich aan Ruges. De succesvolle invasie van Italië in 489. Odoacre werd meerdere malen belegerd en nam uiteindelijk toevlucht in Ravenna, zwaar versterkte. Odoacre ging naar 498 na een compromis was gevonden op basis waarvan zij zou worden geassocieerd met macht goth. Kort daarna echter Theodorik brak zijn belofte en vermoord Odoacer onder een vage voorwendsel. Theodorik gaf uiteindelijk een korte maar bloedige zuivering bedoeld om de greep van de Goten in Italië te waarborgen.

Theodoric in Italië leidde een balans beleid Goten en Italianen. Daartoe gebruikte hij het goed geslepen administratieve apparaat van de oude Romeinen en links in zeer onderscheiden Romeinse Liberius, zorg om te zorgen voor de installatie van de Goten in Italië. Liberius werd ontslagen deze moeilijke taak met vaardigheid, zonder veel beroven van de rechten van de eerste bewoners. Theodoric was voorzichtig om band met vele leden van de oude aristocratie senaat waaronder Cassiodorus, om hen te maken bondgenoten. Aan de andere kant, Theodoric was voorzichtig om Goten en de Romeinen te scheiden om de identiteit van de exercitus Gothorum behouden. Bovendien, het feit datGoths waren Arianen, terwijl de bevolking van Italië was katholiek, versterkt de scheiding tussen de twee volkeren. Theodorik moest het hart van de oude cultuur te stimuleren in het koninkrijk van de Goten, maar het was onder zijn bewind dat de filosoof Boethius werd geëxecuteerd, Theodoric de vermoedelijke medeplichtigheid met Constantinopel.

In 498 of 498, werd Theodorik benoemd door Constantinopel "gouverneur"; maar relaties werd al snel gespannen. Theodorik leidde een beleid van samenwerking met de naburige koninkrijken. Toch moet dit beleid niet succesvol zijn, de Franken ernstig sloeg de Visigoten en pak de meeste van de Visigoten koninkrijk van Gallië. In de reactie van de Ostrogoth troepen militair bezette deel van het zuiden van Gallië en in 511, werd Theodorik erkend als koning van de Visigoten, koppeling, werd echter gebroken bij zijn dood.

Met de dood van Theodorik begon een strijd om de opvolging. Het regent kantoor, Amalasuntha, probeerde gespannen relaties met Constantinopel te verbeteren. Zeer populair bij de Goten, werd koningin Amalasuntha Theodat geassocieerd zijn neef op de troon om zijn positie te versterken. De keuze was jammer, want Theodahad aangemoedigd de ontevredenheid van de Goten. Dus dat, door zijn orde of met zijn toestemming, Amalasuntha werd opgesloten op het eiland Martana in Toscane en vermoord in 534 of 535. Dit geeft een geweldig excuus om keizer Justinianus om de Ostrogoths vallen. Zijn algemeen Belisarius, die al had geslagen de 533/534 Vandalen in Noord-Afrika, veroverde Sicilië en Zuid-Italië. Dit was het begin van vele jaren van oorlog die leidde tot de verwoesting van de uitgestrekte gebieden in Italië en de economische neergang van een regio tot nu toe voorspoedig. De Franken nam de gelegenheid om te infiltreren het noorden van Italië ze plunderden systematisch. Rome was ook het toneel van hevige gevechten en veranderde handen meerdere malen. Het hardnekkige verzet van de Goten die herhaaldelijk gehergroepeerd werd verslagen de eerste keer in 552, hoewel de zakken van de weerstand in geslaagd om enige tijd te handhaven. Maar in 568, de Lombarden maakten hun entree op het podium.

Het koninkrijk van de Visigoten

In 418 ontving de Visigoten de tweede Aquitaine om zich te vestigen als gefedereerde. Dit was de oorsprong van het koninkrijk van de Visigoten die wij hadden ook om te bellen in zijn eerste periode koninkrijk van Toulouse, deze stad voor hun kapitaal. In de jaren die volgden, de Visigoten proberen voortdurend om hun grondgebied uit te breiden en aan de roep van Aetius, aan de Hunnen vechten. Het bewind van Euric die de troon besteeg in 466 na de moord op zijn broer was een keerpunt in de geschiedenis van het koninkrijk. Dit brak de Foedus die hem gebonden aan de West-imperium en een beleid van territoriale expansie: in het noorden, het koninkrijk uitgebreid tot de Loire; zuiden hij al snel bezet het grootste deel van Hispania, behalve, in het noordwesten, het deel bezet door de Swabians die erin slaagde om het tot de VI eeuw te houden; oosten, waar hij al Arles en Marseille had veroverd en geslagen in de laatste 471 intact Romeinse leger in Gallië, het verdrag gaf hem 475 Auvergne.

Opmerkelijk was de Romeinse bevolking die de "barbaren" accultura. De bronnen uitdrukkelijk vermelden dat in de Gallische steden veel mannen deden groeien haar en begon te korte broeken en goedkeuring van bepaalde onderscheidende kenmerken van de barbaren, dingen die de keizers van het Westen had zelfs verboden om slaven in tijden van crisis te dragen. Veel Romeinen in dienst getreden van de Visigoten en zelfs bestelde de Visigoten eenheden.

Euric stierf in 484; zijn zoon, Alaric II, viel toen hij vocht Clovis Franken I. Als gevolg van deze ramp en aanvallen van Ostrogoten geleid door Theodoric de Grote, bijna allemaal van Gallië goth werd verloren met uitzondering van de regio Narbonne. Dit volledig veranderd de situatie van de Visigoten in Hispania, waar ze kozen Toledo als de nieuwe hoofdstad in de zesde eeuw. In de restauratie het beleid van zijn imperium, Justinianus I die de koninkrijken van de Vandalen en de Ostrogoten nam, ook in beslag genomen gebieden in het zuiden van het Iberisch schiereiland, maar kon niet houden dat tot het begin van de VII eeuw. Het koninkrijk van de Visigoten was het toneel van hevige ruzie tussen de verschillende adellijke families over wie de macht zou nemen, terwijl de religieuze problemen gebleven.

Beschouwd als de grootste van de koningen van Visigoth Spanje, Leovigild afgekondigd of zijn voorgangers hervat, 324 wetten die zijn opvolgers zal combineren in Liber judiciorum tot 654. Beschouwd door de Spanjaarden als de eerste verenigende nacional, leidde hij een serie militaire campagnes tegen de Byzantijnen van Andalusië en nam Cordoba en Malaga. In het noorden, vocht hij Basken en Franken, terwijl in het noordwesten van het schiereiland, vocht hij 575 tegen de Swabians weer katholiek te worden; ze hebben verslagen bij de Slag van Braga in 585, hun koninkrijk van Galicië vernietigde hij. Arien ervan overtuigd dat hij veel te maken met een volk waarvan de meerderheid was diep katholieke gehad. Een van zijn zoon, prins Hermenegild getrouwd met een katholieke Frankische prinses nam het hoofd van de katholieke partij en in opstand tegen zijn vader, niet aarzelen om te verbinden met de Zwaben en de Byzantijnen. Hermenegild opgeheven Andalusië in 579/580. Meedogenloos, Leovigild vocht zijn zoon, nam hem gevangen en stuurde hem naar Tarragona, waar hij werd geëxecuteerd in 585. Zijn jongste zoon en opvolger loste het conflict. In 587 bekeerde hij zich tot het katholicisme werd het geloof van de Visigoten op de Derde Raad van Toledo in 589. De regering van Leovigildo en Recared zijn belangrijk in de geschiedenis van het koninkrijk die ging geconsolideerd. Recared dood in 601 werd gevolgd door een periode van onrust waarin verschillende adellijke families betoogd om de macht. Cultureel, het koninkrijk leefde van de late zesde eeuw, een periode van welvaart die de bekendste vertegenwoordiger was Isidorus van Sevilla. De monastieke scholen verspreid cultuur van de oudheid tot de Franken aldus de Visigoten koninkrijk geven van een belangrijke culturele invloed.

Het einde van de Visigoten kwam abrupt. Islamitische Arabieren en Berbers, die in het begin van de achtste eeuw, het bevorderen langs de kust van Noord-Afrika stak de Straat van Gibraltar en versloeg de koning Roderic die zijn leven verloor bij de Slag van Guadalete in juli 711. Deze strijd was de daling van de Visigoten koninkrijk te dichten. De Goten voortgezet weerstand in het noordoosten van het schiereiland rond 719. De moslims in beslag genomen het grondgebied ten noorden van de Pyreneeën van 719 naar 725. Het versloeg de Visigoten werden verzoend met de invallers en een deel van mensen bekeerd tot de islam. Vervolgens verschillende edelen Visigoten van Asturias werden opstand; daar zullen de beweging genaamd Reconquista vertrekken. De koningen van het nieuwe koninkrijk van Asturië beschouwd zich opvolgers van de oude Visigotische koningen en aanspraak soevereiniteit over hun vroegere grondgebied.

De Vandal koninkrijk van Noord-Afrika

De Vandal koninkrijk in de Romeinse provincie Africa is een uitzondering in het proces van het creëren van de barbaarse koninkrijken. Ten eerste, de Vandalen, na het nemen van Carthago in 439, bezat een grote vloot waardoor ze een uitgebreide deel van de westelijke Middellandse Zee en wagen naar Griekenland te controleren. Aan de andere kant, overtuigde aanhangers van het Arianisme, de nieuwe meesters beoefend een dwingend beleid ten aanzien van de plaatselijke notabelen, voornamelijk katholieken. De Genseric Hunerik koningen en vervolgd katholieken die hun macht tegen, wat verbannen, en de systematische verzet van de bisschoppen, wat in het zuiden van Tunesië onder huisarrest geplaatst beëindigen. Er moet echter rekening mee houden dat het merendeel van de bronnen van de katholieke oorsprong Victor bisschop van Vita, die was om zijn geloofsgenoten aan Sicca Veneria Lares en vervolgens in de woestijn Hodna begeleiden. Echter, de katholieken Berbers die hun macht ingediend had weinig problemen als ze betaalde belastingen als in de dagen van het Romeinse bestuur. Merk op dat de Vandalen behouden veel van de Romeinse politieke en administratieve structuren, waaronder de verering van de keizer. Ongetwijfeld vandalen koningen zijn ze niet verloren alle hoop te komen tot een akkoord met hun katholieke onderwerpen, maar de besprekingen over dit bedrijf in februari 484, waren niet succesvol. Zonder het verlaten van zijn onderdanen te zetten, de koning Thrasamund eindigde de lange vervolging die onder zijn oom Hunerik waarbij de bijwerking van aanzienlijke verbetering van de betrekkingen van het koninkrijk met het Byzantijnse Rijk had was begonnen.

Na het mislukken van de gezamenlijke operatie tussen Rome en Constantinopel die eindigde in de verbranding van de Romeinse vloot in Carthago in 468, het koninkrijk had niets meer te vrezen van externe vijanden, vooral omdat haar bestaan ​​uiteinden wordt erkend door Constantinopel. Daarna moest hij zorgen dat de vijandigheid van de "Moren", de naam waarmee we bedoelen verschillende Berberstammen die al hun eigen kleine koninkrijken had gemaakt op het grondgebied van de Romeinse provincie Africa, die naast elkaar bestaan meestal met omliggende Romeinse bevolking. De Vandal koningen, die de titel van rex Vandalorum en Alanorum nam, aangeworven hulptroepen onder de Moren als de bemanning van hun vloot bestond uit Romeinen uit verschillende provincies. Alsook op culturele, economische, Vandalen, die groot aantal katholieken eigenaren hadden onteigend kunnen genieten van de voordelen van dit rijke Romeinse provincie, die onder hun leiding, ver van instorting, bleef bloeien. Handel bleef groeien en bloeien oude cultuur onder de elite. De Vandalen waren in staat om te genieten van de hoge levensstandaard waaraan de Romeinen gewend waren en geniet van het theater en circus. De reputatie van de Vandalen die bronnen mogelijk te maken, genomen door historici uit het verleden en lijkt sterk overdreven en in de ogen van de hedendaagse historici, heel ongegrond.

Het einde van de Vandal koninkrijk begon met de usurpatie van Gelimer dat omverwierp Koning Hilderic, een bondgenoot van Constantinopel in 530. keizer Justinianus maakte van de gelegenheid om in te grijpen. Als men gelooft Procopius, de praetoriaanse prefect, John van Cappadocië gedivergeerd geest als hij beschouwd als te riskant actie. Tenslotte werd de beslissing genomen om te sturen maart een kleine expeditie onder het bevel van Belisarius militum magister die eerst als alleen maar om de Hilderic koning op de troon te zetten. Gelimer die hebben gedood, Belisarius landde met slechts 15.000 soldaten en won prachtige overwinningen in de veldslagen van Ad Decimum Tricamarum en aan het einde van 533. Gelimer vluchtte maar werd gevangen genomen en naar Constantinopel waar hij een deel van de triomf van Belisarius zijn. Hij kon echter blijven een gemakkelijk leven op een veld dat had gekregen. De vandalen troepen werden geïntegreerd in het keizerlijke leger en diende in de strijd Justinianus tegen de Perzen. De Vandal koninkrijk en kwam onder het keizerlijke hof en bleef tot zijn verovering door de Arabieren in het midden van de VII eeuw.

Het Frankische rijk

De Franken, een confederatie van verschillende Germaanse stammen, werden vastgesteld door de Cesar Julien TOXANDRIE. In 388 verwoestte ze in Keulen, maar werden verslagen door de Romeinen. Stilicho moest ook vechten tegen de Franken in 407, had de provincies van België en Duitsland tegen vandalen indringers Alains en Zwabische beschermd door de toetreding tot de usurpator Constantijn III. In de jaren die volgden, de Franken maakten gebruik van de moeilijke situatie waarin de Galliërs waren om hun grondgebied uit te breiden. Verschillende groepen probeerden langs de Moezel en langs de Rijn om te bewegen; ze werden tegengehouden door Aetius echter dat hen gevraagd om hun eigen koninkrijk in het noord-oosten van Gallië te vestigen. Na de dood van Aetius, de Franken stak de limes massa Rijn en in beslag genomen verschillende steden, waaronder Mainz. Vervolgens, in het noorden van Gallië Franken verdeeld zich in vele kleine vorstendommen terwijl het zuiden werd gedomineerd door de Visigoten, Bourgondiërs, en tenslotte de Ostrogoten.

Koning van de Salische Franken en de Romeinse gouverneur van de provincie van België tweede, Childerik I, gevestigd in Doornik, en waarvan de prachtig versierde graftombe werd ontdekt in 1653, waarschijnlijk hielp de Gallo-Romeinse generaal Egidius, die in opstand waren gekomen tegen Ricimer en keizer Severus Libius te duwen de Visigoten. Ook Childéric misschien in samenwerking met de Romeinse bevelhebber Paulus, plunderaars gevochten Saksen, die Gallië onder leiding van een bepaalde Adovacrius binnengevallen. Egidius moest een eigen domein Soisson te vestigen in de regio; na zijn dood, zijn zoon, Syagrius, volgde hem voor een korte tijd. Meroveus zoon, Childerik was de eerste historische vertegenwoordiger van de Merovingische dynastie, die was succesvol voorzitten om de uitbreiding van de Franken. De zoon van Childeric, Clovis I, vernietigde de kleine koninkrijken frank Ragnachar en Cararic. In 486/487, valt het koninkrijk van Clovis Syagrius. De Visigoten werden verslagen en moest naar Gallië in 507. Clovis vertrekken waarschijnlijk begon twee oorlogen tegen de Alemannen, die na de ineenstorting van de Romeinse overheersing in Gallië, de Rijn was overgestoken en naar het oosten had gevorderd in de provincie Noricum. Clovis maakte een verbond met de Bourgondiërs en trouwde met een prinses van deze etnische groep. Pagan in zijn jongere jaren, Clovis tot het christendom bekeerd in een tijd die niet is opgegeven, maar dat is waarschijnlijk tegen het einde van zijn regeerperiode. In tegenstelling tot de meeste andere frank leiders die Arian bekentenis waren, Clovis heeft het katholieke geloof, waardoor de problemen die in andere barbaarse koninkrijken tussen Arian en katholieke soevereine volkeren was ontstaan ​​vermijden. De bekwame politicus, maar ook gewetenloze Clovis verzekerd van een dominante positie om de Franken in Gallië en de basis gelegd voor een reconstructie van de West-Rijk onder Karel de Grote en zijn opvolgers. In 508, Clovis ontvangen van de Oostelijke Keizer Anastasius I de titel "consul" en werd geprezen als "Auguste" tijdens een ceremonie in Tours. Dat is toen hij besloot naar Parijs zijn hoofdverblijf na Doornik en Soisson maken.

Onder voorbij de Salische wet onder zijn bewind, het koninkrijk van Clovis werd verdeeld tussen zijn zoon aan zijn dood in 511. In 531, vernietigden zij het Koninkrijk van Thüringen en in 534 ze vielen het rijk van de Bourgondiërs zij aan hen gehecht. Thibert tussenbeide in Noord-Italië; om zijn onafhankelijkheid te onderstrepen, hij geslagen gouden munten die zijn naam droeg, voorrecht behoorde alleen aan de Romeinse keizer. In 560 werd het Frankische rijk verenigd door Clotaire ik, maar split weer een jaar later aan zijn dood. In het land, de Franken een verbond met de adel en de Gallo-Romeinse bisschoppen voor administratieve taken en gebruikte het Romeinse systeem van het hebben civitates onder andere cursussen in het zuiden van Gallië. Ansi, Frankische regel werd opmerkelijk goed geaccepteerd door de meeste van de Gallo-Romeinen. Bisschop Gregorius van Tours, telg van een senatoriale familie en wiens historische werk is een belangrijke bron voor deze periode, getracht de geschiedenis van de Franken en de Romeinse traditie harmoniseren. Zo presenteerde hij niet als een Clovis Germaanse invallers, maar als de Romeinse gouverneur van Gallië.

Geleidelijk aan, de Merovingische koningen verloren hun macht en, vanaf de tweede helft van de VII eeuw zag ze overgenomen door de 'burgemeesters van het paleis ", die zal leiden tot de vervanging ervan in 751 door de Karolingers.

De Bourgondische koninkrijk

Na de Bourgondische koninkrijk op de Midden-Rijn was in 436 vernietigd door Aetius en de overlevenden werden overgebracht Sapaudie, bouwden ze hun eigen federated koninkrijk aan de oevers van het Meer van Genève. De positie van de Bourgondiërs tegen de Romeinse macht was ambivalent, omdat de soevereine voortdurend waakt over hun legitimiteit. In tegenstelling tot veel andere Duitse bondgenoten worden de Bourgondiërs nauwgezet aan hun verplichtingen gehouden onder hun plicht van de gefedereerde en herhaaldelijk worstelde tegen indringers. Bourgondische troepen onder bevel van Aetius vocht tegen de Hunnen en nam deel, bijvoorbeeld, het offensief tegen de Swabians in het midden van V eeuw. In 457 na de dood van Aetius, de Bourgondiërs de kans gegrepen dat ze gaf problemen situatie in Gallië naar de regio binnen te vallen rond Lyon. Het volgende jaar, zij belegerden de stad viel uiteindelijk in hun macht in 469 en was de residentie van die datum aan de koningen van de Bourgondiërs. In de Auvergne, wederom vochten ze samen met de Romeinen tegen de Visigoten. In de jaren 470 en 480, gingen ze naar de oorlog tegen de Alemannen. Een van de grootste koningen was Gondebaud. Opgeleid aan het keizerlijke hof van Ravenna en militum magister van Gallië, werd hij een patriciër van de Romeinen in 456 en was vanaf dat moment de echte meester van de overheid. Zijn koninkrijk zal bijna uit te breiden tot de Middellandse Zee in het zuiden en het Bodenmeer in het noorden.

Met de oprichting van de gefedereerde koninkrijk Sapaudie, het proces van romanisering van de Bourgondiërs versneld. De koning erkende de conubium, dat wil huwelijken tussen Bourgondiërs en provincies Romeinen zeggen. De verbazingwekkende aanpassingsvermogen van Bourgondiërs veroorzaakt bijna het verlies van een gevoel van identiteit en ze snel geassimileerd aan de mensen onder wie zij leefden. De Gallo-Romeinse aristocratie naast elkaar gemakkelijk met de Bourgondiërs zag een politie zekerheid vastgesteld dat kan hem in staat stellen het bezit van zijn land te herwinnen. Alleen met de afzetting van de keizer Romulus Augustus in 476 de koning van de Bourgondiërs hervatte zijn grondgebied aan de bevoegdheden van de keizer van het Westen. Echter, met het oog op de goede Romeinse geloof te legitimeren, vroeg hij de oostelijke keizer om zijn rang van magister militum bevestigen. Een opvallend kenmerk van het Bourgondische rijk was dat van opvolging, verschillende leden van de koninklijke familie kon appanages zonder toe te geven soevereiniteit wordt verstrekt verdeeld te zien; naast Lyon, Genève en Wenen werd daarmee de koninklijke residenties. Dit samenleven van de Romeinse en Germaanse elementen nam concreet vorm in de "Gombette Act" of "Act Bourgondiërs." Vastgesteld in het begin van de zesde eeuw door koning Gondebaud en daarna voltooid door zijn opvolgers, bevestigde ze het gebruikt door Bourgondische onderwerpen van het rijk te worden gerespecteerd. Een tweede wet of "Roman Wet van de Bourgondiërs 'staren recht Gallo-Romeinse onderwerpen van het rijk. Samen vormen deze twee wetten tonen de mate van co-existentie die bestond tussen de Romeinse en Germaanse elementen.

In de religie, die in de andere rijken was van een zeer politieke aspect, is niet waargenomen controverse tussen Arianen en katholieken, hoewel de Bourgondiërs waren Arianen. Het koningshuis lijkt gericht op vroege katholicisme. Bovendien is het niet zeker dat alle Bourgondische koningen waren Arianen, terwijl de hoogste posities van de Kerk werden bezet in het koninkrijk door de Arianen.

Na de dood van koning Gundomar II zijn broer Sigismund werd uitgeroepen tot koning. De Merovingische Franken greep de kans om te proberen het koninkrijk te nemen. Na het verliezen van de strijd van Vézeronce in 524, de Franken moest wachten tien jaar om over het koninkrijk dat ze verdeeld tussen hen. Ondanks de instorting van de Bourgondische dynastie en de uiteindelijke overwinning van Clovis 'opvolgers, was de samenhang tussen de twee etnische groepen Bourgondische en de Gallo-Romeinse, geboren stichten van vrede en verenigende acties Bourgondische koningen een particularisme dat zal doorstaan ​​gemaakt. Zo geboren Bourgondië van de ineenstorting van het Bourgondische rijk.

Les Angles, Saksen en Juten in Bretagne

Met het vertrek van de laatste eenheden van het Romeinse leger in het begin van de vijfde eeuw, de Romeinse provincie van Groot-Brittannië zelf gevonden zonder bescherming tegen de herhaalde aanvallen van de Picten en de Schotten. De Romeinse regering stortte in en werd geleidelijk vervangen door de regionale overheden, die verantwoordelijk is voor de verdediging nam. Het vertrek van de troepen en de Romeinse aristocratie betekende dat de weinige bestaande in deze provincie civitates minder verstedelijkte dan de andere had alleen om de lasten van de overheid nemen. De heidense Zosimus schrijver die rond het jaar 500 een nieuw verhaal geschreven, gebaseerd op de verhalen van zijn voorganger Olympiodorus van Thebe, zegt dat de Keizer Honorius Britse civitates medegedeeld dat voortaan zou ze ook maar te verdedigen . Toch is de overheid interesse verloren Ravenna het lot van het eiland en noemde meer nieuwe magistraat. Germain de bisschop van Auxerre bezocht Groot-Brittannië in 429 en 444. Een laatste oproep om hulp van de Romeinen bleef in Groot-Brittannië in het jaar 446 en gericht tot General Aetius is gemeld bij ons in het werk van Gildas getiteld The Decline Bretagne:

De bronnen voor de ontbrekende periode die volgde, worden alleen de belangrijkste feiten bekend bij ons. Af te weren het gevaar van aanslagen door diverse barbaarse stammen, hadden de Romeinen de Federale Saksen in Engeland genoemd. In de derde eeuw, had de Saksische piraten moeite om de Romeinen gegeven; Nu keerden zij als bondgenoten. Al snel echter een nieuwe breuk opgetreden als Welsh kronieken in 440 na de Juten en Hoeken werden kwamen om permanent te vestigen op het eiland.

Sinds de jaren 1960, controverse blijft onder specialisten over de rol van de Germaanse stammen vestigden zich in Groot-Brittannië in de late vierde eeuw. Veel historici en sommige archeologen beweren dat de "Anglo-saxonisation" van het land tijdens de V en VI eeuw was het gevolg van de komst van een groot contingent van emigranten uit Duitsland en Nederland of Denemarken vandaag. Anderen, vooral onder archeologen geloven eerder dat de immigranten waren weinig maar dat Romanized Britten hen zou zijn toegetreden, en de taal en de levensstijl van de nieuwkomers veroveraars hebben aangenomen, door overschrijving theorie de elites. Volgens de kroniekschrijver Gildas, die tijdens de VI eeuw een "arrogante tiran", schreef was verantwoordelijk voor de oproep aan de Saksen door de Romeinse steden van Groot-Brittannië. Volgens de eerbiedwaardige Bede, die de achtste eeuw getraceerd de geschiedenis van de kerk, zou het de "soevereine" Vortigern zou hebben ingehuurd als huurlingen Saksen, verdreven uit hun koninkrijk als gevolg van overbevolking, en landde op de kusten van de eiland onder leiding van Hengist en Horsa broers. Dit soort epische is ook gebruikelijk onder de Goten en Lombarden, terwijl enkele historische feiten over Groot-Brittannië sommige hebben overleefd. Maar de weinige bronnen die we hebben aangetoond dat er geen ineenstorting van de gevestigde orde. Bovendien, kleine Bretonse koninkrijken opgericht voor de komst van de Saksen, bleven daarna bestaan ​​en zich te verzetten tegen de Angelsaksen. De "warlords" zou Germaanse en vocht tegen de Britten. Het is in deze context dat het verhaal van de Slag om Mount Badon rond het jaar 500. Verbonden met het gebaar van Koning Arthur past, is het moeilijk om te weten wie de deelnemers waren. Het kan echter worden aangenomen dat het stopte de Saksische invasie en mogen het herstel van de eerder verloren Britten gebieden. Ze werden echter uiteindelijk geduwd om de perifere regio's van het eiland, of naar het noorden of Wales en het zuidwesten van Engeland. Een deel van de bevolking zochten hun toevlucht op het vasteland in Bretagne, in wat nu Bretagne. De Angelsaksen werden in kleine eenheden die, had geen verenigd commando en maakte oorlog tussen hen. Pas in de zevende eeuw ze gegroepeerd in zeven belangrijkste koninkrijken die blijven bestaan ​​tot de komst van de Vikingen in de negende eeuw.

Bretagne dat vanwege zijn insulaire karakter was om een ​​bijzondere rol spelen bij de migratie van volkeren leefden dan een ware "barbarij." De Latijnse taal werd getransformeerd. De laatste Latijnse inscripties die zijn gevonden in Wales uit de VI eeuw. Volgens de archeoloog Bryan Ward-Perkins, zou de levensstandaard op het eiland terug naar wat het was in de prehistorie. Christendom ook zou hebben geleden grote tegenslagen, hoewel de bronnen, zeer beperkt, zijn controversieel. Aan de ene kant, de missie van Ierland lijkt Groot-Brittannië te hebben achtergelaten in de vijfde eeuw, aan de andere kant, paus Gregorius de Grote moest zendelingen te sturen in wat nu Engeland in de VI eeuw. De grote religieuze en culturele impulsen lijken vooral afkomstig uit Ierland. En dankzij missionarissen uit het land dat echt begon de bekering van de Angelsaksen in de zevende eeuw.

De Lombarden in Italië

De legende van de oorsprong van de Lombarden wordt gerapporteerd aan ons in de Origo Gentis Langobardorum. Volgens deze legende de god Wodan zou de overwinning van de Lombarden, die oorspronkelijk afkomstig uit Scandinavië naar de Vandalen hebben ervoor gezorgd. Zoals met de meeste van deze legendes die zijn verloren in de nevelen van de tijd, het is bijna onmogelijk om de historische waarheid te herstellen. Bovendien is hun belangrijkste historicus Paul de Diaken schreef zijn Historia Langobardorum tussen 784 en 799, lang na de gebeurtenissen, op basis van oudere bronnen. Volgens Romeinse bronnen, werden de Lombarden opgericht eeuwen I en II aan de oevers van de bovenste Elbe waar ze geconfronteerd met de Keizer Tiberius. Maar worden zelden vermeld in de bronnen en niet toestaan ​​uitgravingen het pad van de migraties reconstrueren. In 488/489, namen zij profiteren van de vernietiging van het koninkrijk van Ruges door Odoacer zich daar te vestigen. Van daar, begonnen zij hun macht uit te breiden, eerst door het verslaan van de Heruli in 508, en op ongeveer hetzelfde moment door het rijden van de rest van de Donau Zwabische bevolking betekent. De tweede periode is tussen 520 en 540, terwijl ze bezetten de oude Romeinse provincie Pannonia ten zuiden van de Donau. Toen kwamen ze in contact met de Oost-Rijk. Tijdens de Oorlog van Justinianus tegen de Goten, koning van de Lombarden, Aldoin, die de gebieden die vroeger in handen van de Ostrogoten in Pannonia had veroverd, sloot een verdrag met de keizer van Constantinopel. Dit verdrag diende de belangen van beide partijen sinds de Romeinse troepen kregen versterkingen te eindigen om de weerstand van de Oost-Goten in Italië, terwijl de Lombarden waren een bescherming tegen uitzetting Gepidae. In 552, de algemene Narses campagne in Italië. Een paar duizend Lombarden onder leiding van de zoon van Aldoin Alboin, vergezelde hem. Maar Narses werd gedwongen om de Lombarden weerbarstige terug. Spoedig daarna, de Lombarden zegevierde gepiden. Paul Deacon vertelt een meer dan legendarische historische episode, dat Alboin de zoon van de koning van de gepiden had gedood, en om de vrede te herstellen, dan zou hij de koning Gepid Thorisind hebben. Aan de macht kwam rond 560, Alboin begonnen met de planning van de vernietiging van het koninkrijk Gepid. Daartoe een overeenkomst met de Avaren, een stam van nomadische ruiters die onlangs gemigreerd van Azië naar Midden-Europa en was kort na een rijk koninkrijk in de Donau-regio, waar gebouwd concludeerde hij Hij dreigde het Oost-Romeinse rijk. In 567, Alboin versloeg de gepiden zonder Avars kan nodig zijn om in te grijpen. Alboin doodde de koning van de gepiden, Kunimund, in zijn eigen hand en gebruikte zijn schedel als drinkbeker. Hij trouwde met de dochter van de koning, Rosamund, die later deel te nemen aan de moord op Alboin.

De hypothese dat lange tijd de ronde dat de Lombarden zou zijn gedwongen om de Avaren ontvluchten is nu vrijwel verlaten. In 568 gebruikte Alboin zijn sterke positie van waaruit vers Italië in gezelschap groepen behoren tot andere gentes van de Karpaten. Ondanks de verwoestingen veroorzaakt door de oorlog van de Goten, de centrale provincie van het voormalige imperium bood nog steeds de prikkelende vooruitzicht van een rijke buit. De bewering dat de Lombarden werden gebeld door Narses lijkt nauwelijks in overeenstemming met de werkelijkheid. Het offensief tegen het keizerlijke leger was machteloos, niet in het minst omdat hij zeer weinig troepen in Italië. Bijgevolg, veel steden, waaronder Milaan overgegeven. In plaats daarvan, Pavia opende pas na een belegering van drie jaar en werd later de hoofdverblijfplaats van de Lombardische koningen. Geïsoleerde stroken geduwd naar Zuid-Italië en de Frankische gebieden. Ravenna, Rome en de kust steden als Genua, kon ze weerstaan. De bronnen spreken overvloedig van de brutaliteit van de veroveraars, sommige nog heidenen, andere Ariërs Veel grondeigenaren moesten vluchten voor de indringer. Kort na het begin van de invasie, Alboin opgericht in Cividale del Friuli een hertogdom vertelde hij zijn neef, Gisulf I. Het hertogdom werd duidelijk voorbeeld van de Romeinse militaire model Alboin Combina bestaande afweersysteem en het traditionele systeem farae van Lombard. Deze vorm van de overheid, die geschikt is voor een mensen die liever het platteland naar de stad, was het voortbestaan ​​van de Lombarden na de moord op Alboin zorgen in 572 toen de centrale macht ontaardde.

Opgericht in 568, de Lombard koninkrijk was de laatste om zich te vestigen op het grondgebied van de Western Empire tijdens de late oudheid en daarom betekende het einde van het tijdperk van de grote migraties, die de opkomst van zagen vorstendommen een constellatie in Centraal- en West-Europa. Dit is ongeveer dezelfde periode als de Beieren verscheen. Later was het de beurt aan de Slaven om de druk op veel Germaanse gebieden evenals in de Balkan onder Romeinse heerschappij te zetten wanneer, vanaf 580, begonnen ze te vestigen.

Na de dood van Alboin, de Lombard koninkrijk in Noord-Italië, Benevento en Spoleto, wiens organisatie was nog steeds erg los, opgesplitst in vele hertogdommen die daarna volgden hun eigen beleid. In de jaren die volgden, kwamen ze steeds vaker in conflict met de Oost-Rijk, dat lange handhaafde haar aanwezigheid in Midden- en Zuid-Italië. In 584, Koning Authari herstelt de Lombard koninkrijk na een periode van anarchie als de Lombarden moest de Frankische invallen geleid door Koning Childebert II geconfronteerd. Agilulf volgde hem mei 591, na het huwelijk met zijn weduwe volgens Lombard gewoonte, Theodolinda katholieke koningin. Onder invloed van de laatste, zal hij hun zoon dopen Adaloald volgens de katholieke ritus en zichzelf te verlaten Arianisme in 607. Dit was een groot succes van paus Gregorius het beleid dat in oktober had ingegrepen voor de 598 Byzantijnen uiteindelijk toegeven aan de Lombarden van Noord-Italië. Van 712-744, Liutprand probeerde tevergeefs naar het Italiaanse schiereiland onder Lombard regel regelmatig te verenigen in strijd met het pausdom. Hij moet ook dienen semi-onafhankelijke hertogdommen Lombard van Spoleto en Benevento, en probeer de Byzantijnen uit Italië permanent verdrijven door belegeren Ravenna in 734, zonder succes. De Lombard koninkrijk eindigde onder de aanvallen van de Franken onder leiding van Karel de Grote in 774. Deze laatste had op verzoek van paus vorig jaar kwam tussenbeide en hadden belegerd Pavia. Na de verovering van de rest van het koninkrijk, Karel nam de titel van koning van de Lombarden en dwong de laatste koning, Desiderius, om een ​​monnik te worden. Maar het koninkrijk overleefde ten minste vrijwel sinds de keizers van het Heilige Roomse Rijk blijven worden bekroond met de IJzeren Kroon van Lombardije.

De Slaven in het Rijk van het Oosten en het einde van de grote migraties

Slavisch-sprekende stammen begonnen met de Grieks-Romeinse wereld bekend in de V en VI eeuw toen strekte zich uit over het grondgebied verlaten door de gepiden, Visigoten, Ostrogoten en Lombarden weg naar het Romeinse Rijk westelijke de vlucht voor de Hunnen en hun opvolgers. Rond de VI eeuw in grote getale aanwezig aan de grenzen van het Oost-Romeinse Rijk, waarvan de Europese zijde werd vervolgens bewoond door de Grieken aan de kust en in het binnenland van Proto-Albanezen en Thraciërs gelatiniseerde Slaven. Uit de regeerperiode van Justinianus I de aanwezigheid van Slaven wordt genoemd door schrijvers als Jordanes, Procopius of Theophylactus Simocatta onder de namen van Antes of Skavènes. Procope 545 bepaalt dat "Antes en Sklavènes eenmaal had slechts één naam, want zij waren allen geroepen Spori in de oudheid." Jordanes zegt dat in eerste instantie de Sklavènes wordt eerst geregeld in de buurt van wetlands en bossen, die hen herinnerd aan hun vaderland. Vervolgens, hun groeiende aantallen, ze geleidelijk bezet de vlakte, terwijl de Grieks-sprekende bevolking eerder, Latino of Albanezen zich terug aan de kust of de heuvels en werd minderheid.

In de VI en VII eeuw, een deel van de Slaven migreert zuiden omzeilen van de Karpaten, komt in de Pannonische vlakte en Dacia. Bereikte de Donau, verbonden met de Avaren, waardoor de stopzetting van de oostelijke limoenen. In de Balkan, de Slaven vestigden zich in het hart van Griekenland, tot de Peloponnesos; sommige groepen langs de Bosporus en hebben zich gevestigd in Klein-Azië; anderen steken de Adriatische Zee en landde in Italië.

In de vijfde eeuw Procopius en Theophylactus Simocatta vermelden dat "in 577, een horde van 100.000 Slaven binnengevallen Thrace en Illyria: Sirmium" is verloren 582. Het begin van de Slavische aanwezigheid in het Oost-Romeinse rijk worden eigentijds met de komst van de Antes de monden van de Donau, en Sklavènes in Illyria, Dalmatië, Moesia en Thracië. Eerder had de Slaven al geteisterd deze delen van het Byzantijnse Rijk in 545-546, in 548, in 550, 551, waardoor ze een kennis van het veld gaf en verzwakte de keizerlijke verdediging. Tussen het einde van de zesde eeuw en het begin van de zevende eeuw, de Avaren brak verstoort deze relatieve stabiliteit, maar het lijkt erop dat de Slaven hun bewegingen eerder was begonnen: Syrische kronieken uit 551 vermeldt een tweede golf van de invasie bereikte de Egeïsche Zee. In de late zesde eeuw, Johannes van Efese schreef dat alle Griekenland werd bezet door de Slaven. In ieder geval is het waarschijnlijk vanwege de invasie van de Avaren de Donau limoenen wordt weer overgenomen door de Slaven aan het begin van de VII eeuw, in 609, 617 en 619. In 617, de buitenwijken zijn zelfs Constantinopel bedreigd.

De uitbreiding van de Slaven in het zuiden is vrij goed gedocumenteerd, omdat het deed wiebelen het gezag van het Byzantijnse Rijk in de Balkan, in het voordeel van de Avaren en Bulgaren. Columnisten als John van Efeze maakte het verhaal: "Drie jaar na de dood van Justin II in 581, de mensen vervloekt Sclavènes liep door Hellas, de provincies van Thessaloniki en Thracië, geteisterd aantal steden, nam vele forten door de storm, verwoest en verbrand, verminderde de bevolking aan slavernij en maakte zich meester van het hele land "De tactiek van de Slaven, beschreven door de Byzantijnse keizer Maurice, is de guerrilla's. Ze werden ondergebracht in bossen en wetlands, en vermeden de strijd. Een Karolingische auteur noemt ze "kikkers". De methode is effectief tegen landen met beperkte middelen, die hun leger in het gebied te behouden voor lange periodes. De Slaven eerst georganiseerd in "sclaveni" ingeklemd tussen "Walachije" in de benedenloop van de Donau stroomgebied en in het Byzantijnse Rijk in de VII en IX eeuw. Dit zijn kleine rurale gemeenschappen genaamd Kniazats en krijgers, en geleid door Voivodes, soms zelfstandig, soms bondgenoten, soms huurlingen, soms tegenstanders van een van de omliggende machten, Germaanse of Romeinse gierig Orient . De Oost-Rijk toegekend aan bepaalde sclaveni de status van "federated", maar eigenlijk is het meer gecontroleerd dan de kusten van de Balkan, en geleidelijk uitgegroeid tot de Slavische meerderheid in het binnenland van het schiereiland.

De Slaven vestigden zich in het Byzantijnse Rijk zijn aangewezen als "Zuid-Slaven"

  • de meeste van hen westerse, de Carentanes en Slovenen, viel onder de controle van de Avaren in de zevende eeuw en waren snel onder de heerschappij van de Duitse adel in de hertogdommen van Karinthië en Krain te passeren;
  • Kroaten, die afkomstig zijn uit het huidige Polen, was ten zuiden van de Sava gevestigd en had de oude Illyrië en Dalmatië getransformeerd in de zesde eeuw Slavische meerderheid landen. Zij vormen een staat met hun naam in de negende eeuw, die later ontmoette in Hongarije;
  • Serviërs, die afkomstig zijn uit de huidige Oost-Duitsland, werden later gevestigd in het centrum en het oosten van de Balkan onder leiding van de Prins van Servië Blanche, verdere vorming van enclaves tot Oost-Griekenland. Later zullen ze een machtige staat onder de Nemanjic dynastie vast te stellen;
  • andere Slavische volkeren nu uitgestorven, verdeelde de overblijfselen van de oude Romeinse provincies Adriatische Zee, dus de Doukliènes Narentanes en vervangen door kleine-breakfast Istrianen in Istrië en Dalmatië Morlachians; ze later geïntegreerd is Kroaten;
  • het meest oostelijke van de Zuid-Slaven, de Slaven eerste verschijnen in de benedenloop van de Donau stroomgebied in verband met de Iran-Turkse confederatie Bulgaren, ze heten en waaraan ze hun taal. De Slaven / Bulgaren dan geleidelijk uit te breiden naar de Egeïsche Zee, absorberen de meeste Latijnse Thraciërs en later differentiëren in Macédoslaves en Bulgaren, talen nog steeds heel dichtbij.

Zolang ze bleven heidense Slavische gevangenen gevoed slavenhandel naam precies afgeleid Slaven beoefend door de gekerstende Germaanse koninkrijken en de moslims: is het enige islamitische Slaven geleid tot Spanje, waar de rechtbank slaven opgericht dynastieën in de middeleeuwse Arabische wereld, lijkt de term saqaliba Slaven, vooral slaven en huurlingen aan te wijzen. De Saqālib waren vooral populair vanwege hun blond en hebben gediend of zijn gedwongen om een ​​veelheid van manieren te dienen: personeel, harem meisjes, eunuchen, ambachtslieden, soldaten, bewakers en zelfs de Kalief van Cordoba. Bekeerd tot de islam enkele Saqālib Taifa geworden leiders in het Iberisch schiereiland na de val van het kalifaat.

Geïnitieerd vanuit zowel Byzantium naar het zuiden, en van Rome naar het westen, de evangelisatie van de Slaven begint met de actie van Cyrillus en Methodius - de eerste de Slaven hebben gebracht een script afgeleid van het Griekse cyrillische - en voltooit de cyclus van "barbaarse invasies".

De situatie aan het einde van de periode van de grote migraties

De komst van de Lombarden in Italië en Slaven op de Balkan is de laatste aflevering van de grote migraties. Dit tijdperk zag geboren op de bodem van de westerse rijk wankelde een nieuwe politieke orde die grotendeels tijdens de vroege Middeleeuwen leefden en die geleidelijk ontstaan ​​moderne staten. Zo werd het Frankische rijk verdeeld aan het einde van de Karolingische dynastie, in Oost- en West-Francie Francie, voorouders van Frankrijk en Duitsland vandaag. Het koninkrijk van de Visigoten zal tijdens de Reconquista de vorming van een Spaanse identiteit, terwijl de Angelsaksen komen oorspronkelijk uit het Verenigd Koninkrijk en het Koninkrijk van de Lombarden prefigureren, in embryonale vorm, de Italiaanse staat. In de meerderheid van deze koninkrijken opleiding waar spraken een vorm van steeds gepopulariseerde Latijnse, Germaanse invallers konden gemeenschappelijke grond, die op verschillende vormen op verschillende plaatsen namen te vinden, met de volkeren die zij hadden veroverd . Dit mag echter niet uit het oog verliezen van de soms dramatische veranderingen die aan het einde van de late oudheid, noch het geweld dat op de betrokken mensen hadden plaatsgevonden. Hoewel het Romeinse Rijk bestendigd in het Oosten, niet meer zag na de dood van Justinianus in 565 dezelfde interesse in wat er gebeurde in het Westen, zelfs als de laatste Byzantijnse bezit in Italië was om te vallen in 1071 . Maurice Ik was de laatste keizer te worden betrokken in het Westen en een intensieve politieke activiteiten uit te voeren. De Oost-Rijk had zijn eigen problemen en had vanaf het begin van de VII eeuw, focus op de defensieve strijd tegen de Perzen en de Arabieren, Slaven en Avaren, gevechten die al zijn energie nodig. De oprichting van de Exarchaat van Ravenna moet worden gezien in deze context als een van deze defensieve maatregelen. Tot slot, de Oost-Rijk onder Heraclius zeker verloor zijn Latijnse karakter aan een Griekse rijk te worden.

Al in de V eeuw, het leger en de regering in het Westen hadden hun teken zelf Romeinse verloren. Dit leidde tot complexe veranderingen in de politieke, economische en sociale organisatie van de betrokken ondernemingen. Als het klimaat van permanente conflict had geleid tot de dramatische verdwijning van de oude cultuur, veel elementen van de traditionele culturele weefsel overleefde in de barbaarse koninkrijken, hoewel het niveau van het onderwijs en literaire productie drastisch verminderd. Met de daling van de staat, de organisatie van de kerk ook veranderd en de invloed van de bisschoppen werd versterkt. De kerk werd daarmee de repository van de oude cultuur, in ieder geval in de christelijke traditie: als het gewas niet te houden met het reeds had bereikt, het is verrijkt met nieuwe invloeden en werd naar verwachting een te spelen leidende rol in de architectuur van het nieuwe bedrijf, dat werd de ontwikkeling van de Duitsers heeft de Romeinse wet, die een deel van de levensstijl die ze probeerden te assimileren was. Sommige Germaanse heersers die hun macht van de legitimiteit van het leger en de heiligheid van hun koninkrijk afgeleid nam de keizerlijke namen en toevlucht tot de Romeinse elite voor administratieve taken. Zodat vaak de term "Germaanse" opgehouden te verzetten tegen die van de "Roman" in een populatie waar zij vaak vormden een minderheid.

In de afgelopen decennia, de periode die zich uitstrekt van IV tot VIII eeuw leidde tot hernieuwde interesse, evenals het probleem van de continuïteit, die is verbonden aan het. Veranderingen in de politieke structuur niet noodzakelijkerwijs geleid tot abrupte veranderingen in de bevolking. Waardoor het koninkrijk van de Franken, de burgers waren niet onderwerpen van de Keizer, maar de koning zelfs als we de VI eeuw tot de keizer van Constantinopel als Dominus Noster genoemd. Werd voor zover aangenomen als we aangepast de Romeinse bureaucratische en politieke systemen. Al jaren, de instellingen van de late Rome overleefd, in ieder geval totdat er niet meer opgeleid personeel nodig zijn voor hun onderhoud. In de provincies, de leden van de lokale elites vaak gekozen voor een kerkelijke carrière. Bovendien commissies die civitates had geleid blijven bestaan ​​totdat ze worden omgezet in tellingen. In Gallië, de Franken weerstand Alemannische indringers begiftigd met een eigen persoonlijkheid: Gallië werd Frankrijk en nieuwe personages verschenen in het koninklijke hof, als 'burgemeesters van het paleis "onder de Merovingers. De buitenlandse handel daalde aanzienlijk in de tijd van de grote migraties en economische output koninkrijken werd minder gespecialiseerd dan in de Romeinse tijd was geweest. Een trend al waargenomen in de laatste jaren van het imperium van het Westen in de richting van de consolidatie van de aristocratische structuren versneld, die bleek in de oppositie tussen aristocraten en landeigenaren. Het bedrijf werd al snel verdeeld tussen vrije mannen, semi-vrij en niet-vrij. Tegelijkertijd is het aantal slaves steeg hoewel veel gedetailleerde vragen over hun status nog steeds controversieel. De ontwikkeling vertraagt, maar in verschillende mate afhankelijk van de koninkrijken. In het algemeen zijn vele theorieën die verkregen werden geacht nu uitgedaagd door recenter werk. Zo, de herziening naar boven van de totale bevolking van de steden in het Westen. In sommige gebieden, zoals in Bretagne en een deel van de Donau-regio, die werd beschouwd als de oude stedelijke cultuur verdween bijna volledig. In de kunst, nieuwe vormen kwam aan het licht in zowel het schrijven zelf dan in de schilderstijl. Daarnaast, vertegenwoordigers van de traditionele beschavingen, begrafenisrituelen waren diep gewijzigd. Zo langzamerhand de "Romeinse Kunst" werd vervangen door "de Duitse kunst" of "barbaars".

Belangrijke data

• 375: de dood van keizer Valentinianus I. Tegelijkertijd de Hunnen en Alans indienen Greuthungues.

• 376: afvoerkanaal geïnstalleerd Goths over de Donau voor de Hunnen en de komst van deze in het Romeinse Rijk; kort na de Goten zich tegen Rome.

• 378: Slag van Adrianopel; Keizer Valens stierf in de strijd; een groot deel van het keizerlijke leger werd vernietigd.

• 380: afwikkeling van "federatie van de drie volkeren" in Pannonia door keizer Gratianus.

• 382: verdrag met de Goten; Keizer Theodosius I maakt de oprichting van veel goths gemeenschappen onder de Donau.

• 395: Rijk van het delen; invallen van de Hunnen in de Sassanidische Rijk en de oostelijke provincies van het Romeinse Rijk.

• 405: invasie Radagaisus en een indrukwekkend leger in de westelijke rijk; Stilicho versloeg de indringers in augustus 406.

• 406/407: oversteek van de Rijn; ineenstorting van het Romeinse Limes; Vandalen, Alans en Sueven plunderen Gallië; in Bretagne, de usurpator Constantijn III verscheen; vertrek van de laatste contingent van het keizerlijke leger van het eiland.

• 409: vertrek van de Vandalen, Alanen en Sueven voor Spanje.

• 410: de plundering van Rome door de Visigoten onder Alaric I. rijden

• 418: oprichting van de Visigoten in Aquitaine tweede.

• 429: de Vandalen landde in de Romeinse Afrika.

• 436: vernietiging van het Bourgondische koninkrijk op de Midden-Rijn door de magister militum Aetius die in 443, de overdracht van de bevolking Sapaudie.

  • 439 verovering van Carthago; erkenning door Rome van haar verliezen door 442

• +/- 440: een deel van de Saksen en andere Germaanse groepen vestigden zich in Groot-Brittannië als Federated en beginnen om bezit van het land te nemen.

• 451: Attila expeditie tegen de Western Empire; Slag van Chalons velden en verwijdering van Attila in Gallië.

• 452: invasie van Italië door de Hunnen. • 453: Attila's imperium stortte kort na zijn dood.

• 455: de plundering van Rome door de Vandalen.

• 466: de koning van de Visigoten Euric breekt het verdrag met Rome en begon een politiek van expansie; het grootste deel van Hispania en het zuidwesten van Gallië doorgegeven aan de Visigoten.

• 468: het rijk van de Vandalen aanval door de keizerlijke troepen van Oost en West.

• 476: de terugkeer van de laatste westerse keizer, Romulus Augustus, door Odoacer en politieke einde van de Western Empire; Julius Nepos bleef tot zijn dood in 480 in ballingschap te regeren; Gaul, Gallo-Romeinse enclave gebouwd door Aegidius gaat door tot 486.

• 486/487: vernietiging van het koninkrijk van Syagrius door Clovis I van de Franken; het Frankische rijk gestalte.

• 489: Koning Ostrogoth Theodoric de Grote binnengevallen Italië en richtte zijn koninkrijk.

• 507: de koning van de Visigoten wordt verslagen door de Franken; vouwt zijn koninkrijk in het zuidwesten van Gallië.

• 533/534: de vernietiging van het rijk van de Vandalen door de Byzantijnse generaal Belisarius; het Bourgondische rijk viel in 534 in de handen van de Franken.

• 535-552: Oorlog van de Goten in Italië; Keizer Justinianus I herwonnen de controle van een deel van het voormalige imperium van het Westen.

• 545-577: Slaven viel het Oost-Romeinse Rijk.

• 568: invasie van de Lombarden in Noord-Italië. Einde van de grote migraties.